Ҳам дарин вақти як рӯзи шайхи бўъбдоллаҳи Бокӯ дар маҷлиси шайх бехештан нишаста буд хоҷаи вору пой ба камар зада , шайхро чашм бар вай афтоду дарони миён бо касе халқии хуби бикраду суханӣ некӯ бигуфт , онкаси шайхи рогФти худояти биҳишт рӯзӣ гардонод . Шайх гуфт моро биҳишт набояд ! моро биҳишт набояд ! бо муштии лангу Луку дарвеш , дар онҷои ҷузи шулону кӯрон ва заъифон набошанд , моро дӯзах бояд кӣ ҷамшеду намруду фиръавн ваҳомон дар онҷоу хоҷа дар онҷоу ишорати ббў Абдуллоҳ карду модронҷо ,у ишорат бахуд кард . Шайх Абдуллоҳ бишикаст ва бо хештан расед , донист кӣ тарки адаби азим аз вай дар вуҷӯд омад ва тавба карду пеш шайх омад ва тасдиқ карду баъд аз он дигар чунон нанишаст .

هم درین وقت یک روز شیخ بوعبداللّه باکو در مجلس شیخ بی‌خویشتن نشسته بود خواجه وار و پای به کمر زده، شیخ را چشم بر وی افتاد و درآن میان با کسی خلقی خوب بکرد و سخنی نیکو بگفت، آنکس شیخ راگفت خدایت بهشت روزی گرداناد. شیخ گفت ما را بهشت نباید! ما را بهشت نباید! با مشتی لنگ و لوک و درویش، در آنجا جز شلان و کوران و ضعیفان نباشند، ما را دوزخ باید کی جمشید و نمرود و فرعون و هامان در آنجا و خواجه در آنجا و اشارت ببو عبداللّه کرد و مادرآنجا، و اشارت بخود کرد. شیخ عبداللّه بشکست و با خویشتن رسید، دانست کی ترک ادب عظیم از وی در وجود آمد و توبه کرد و پیش شیخ آمد و تصدیق کرد و بعد از آن دیگر چنان ننشست.