Овардаанд кӣ рӯзии шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар ншобўр барнишаста мерафт . Бадар килисое расед , иттифоқро рӯзи якшанбе буд ҷумла бо шайх гуфтанд эй шайх май бояд кӣ эшонро бубинем , шайхи пой аз рикоби бгрдонид чун шайх дар рафт тарсоёни пеш шайх омаданд ва хизмат карданду ҳама ба ҳаракати пеши шайхи бистоднд вҳолтҳо бирафт . Мақарён бо шайх буданд , яке гуфт эй шайх дастурӣ ҳаст то оятӣ бихонанд ? шайх гуфт раво бошад . Мақарёни оятии хонданд , эшонро вақти хуши гашт ва бигиристанд , шайх бархест ва берун омад . Яке гуфт агар шайх ишорат кардӣ ҳамаи зуннорҳо бозкрдндӣ , шайх гуфт мо эшонро зуннори брнбстаҳ будем то бозгушоӣам .

آورده‌اند کی روزی شیخ قدس اللّه روحه العزیز در نشابور برنشسته می‌رفت. بدر کلیسایی رسید، اتفاق را روز یکشنبه بود جمله با شیخ گفتند ای شیخ می‌باید کی ایشان را ببینیم، شیخ پای از رکاب بگردانید چون شیخ در رفت ترسایان پیش شیخ آمدند و خدمت کردند و همه به حرکت پیش شیخ بیستادند وحالتها برفت. مقریان با شیخ بودند، یکی گفت ای شیخ دستوری هست تا آیتی بخوانند؟ شیخ گفت روا باشد. مقریان آیتی خواندند، ایشان را وقت خوش گشت و بگریستند، شیخ برخاست و بیرون آمد. یکی گفت اگر شیخ اشارت کردی همه زنارها بازکردندی، شیخ گفت ما ایشان را زنار برنبسته بودیم تا بازگشاییم.