Рӯзии шайх дар ншобўр маҷлис мегуфт , дар миён сухан гуфт аз сари хонақоҳ то ббни хонақоҳ ҳама гавҳараст рехта , чаро брнчинид ? халқ бознгристнд пиндоштанд гавҳараст то баргиранд , чун надиданд гуфтанд эй шайхи мо гавҳар намебайнем ! шайх гуфт : хизмат ! хизмат !

روزی شیخ در نشابور مجلس می‌گفت، در میان سخن گفت از سر خانقاه تا ببُن خانقاه همه گوهرست ریخته، چرا برنچینید؟ خلق بازنگریستند پنداشتند گوهرست تا برگیرند، چون ندیدند گفتند ای شیخ ما گوهر نمی‌بینیم! شیخ گفت: خدمت! خدمت!