Хоҷаи эмоми Музаффари ҳамдон дар навқони як рӯз мегуфт кӣ кори мо бо шайх бўсъид ҳамчунонаст кӣ паймонаи арзан . Як донаи шайх бўсъидасту боқии манам . Мурӣдӣ аз он шайхи бўсъиди онҷои ҳозир буд , чун онро бишунид аз сар гармӣ бархесту пой афзор карду пеш шайх омаду онч аз хоҷаи эмом Музаффар шунида буд бо шайх бигуфт . Шайх гуфт бирав ва бо хоҷаи эмом Музаффар бигӯӣ ки он як донаи ҳам тӯй , мо ҳеҷ чиз нестем .

خواجه امام مظفر حمدان در نوقان یک روز می‌گفت کی کار ما با شیخ بوسعید همچنانست کی پیمانۀ ارزن. یک دانه شیخ بوسعید است و باقی منم. مریدی از آن شیخ بوسعید آنجا حاضر بود، چون آنرا بشنید از سر گرمی برخاست و پای افزار کرد و پیش شیخ آمد و آنچ از خواجه امام مظفر شنیده بود با شیخ بگفت. شیخ گفت برو و با خواجه امام مظفر بگوی که آن یک دانه هم توی، ما هیچ چیز نیستیم.