Овардаанд кӣ як рӯзи шайх дар ншобўр маҷлис мегуфт ва он рӯзи шайхи дсторчаҳ дар даст дошт , дар миён сухан гуфт сесад динори ншобўрӣ май бояд кӣ азин дсторчаҳ рост ояд кӣ ҳасанро сесад динор қарзаст . Перзанӣ овоз дод кӣ ман бидиҳам . Гуфтанд эй перзани сесад динор ншобўрӣаст , ту аз куҷои оре ? гуфт ман медонам , чун шайхи ин сухан бигуфт ман ҳисоб кардам онч аз хонаи падар ба хонаи шавҳар барда будаму ончи шавҳар ба ман дода буд ҳисоб кардам сесад динор буд , дар ваҷҳ гуфт шайхи ниҳодам . Шайх гуфт мубораки бод ! дсторчаҳи бадасти ҳасан мؤдб бидон перзан дод ва гуфт эй ҳасан бигӯ то чаҳ дуоаш кунам ? ҳасан аз перзан пурсед . Перзан гуфт дъоءи дили хушӣ . Ҳасан бо шайх гуфт , шайх бихандед ва гуфт эй салими дил чаро ҷоҳ нахостӣу зёъ ва ъқор нахостӣ ? бадали хушӣ чун афтодӣ ки ҳафтод соласт ки мо пас зону ҳисор кардем вбўии ин ҳадис ба машом мо нарасед !

آورده‌اند کی یک روز شیخ در نشابور مجلس می‌گفت و آن روز شیخ دستارچۀ در دست داشت، در میان سخن گفت سیصد دینار نشابوری می‌باید کی ازین دستارچه راست آید کی حسن را سیصد دینار قرضست. پیرزنی آواز داد کی من بدهم. گفتند ای پیرزن سیصد دینار نشابوری است، تو از کجا آری؟ گفت من می‌دانم، چون شیخ این سخن بگفت من حساب کردم آنچ از خانۀ پدر به خانۀ شوهر برده بودم و آنچ شوهر به من داده بود حساب کردم سیصد دینار بود، در وجه گفت شیخ نهادم. شیخ گفت مبارک باد! دستارچه بدست حسن مؤدب بدان پیرزن داد و گفت ای حسن بگو تا چه دعاش کنم؟ حسن از پیرزن پرسید. پیرزن گفت دعاء دل خوشی. حسن با شیخ گفت، شیخ بخندید و گفت ای سلیم دل چرا جاه نخواستی و ضیاع و عقار نخواستی؟ بدل خوشی چون افتادی که هفتاد سالست که ما پس زانو حصار کردیم وبوی این حدیث به مشام ما نرسید!