Хоҷаи алии трсўсии хусри шайх буд ва бар суфраи ҳам косаи шайхи бўдўи шайхи одобу сунани нон хӯрдани буи май омухтӣ . Як шаби хоҷаи алии коса покиза мекард , шайх гуфт ин чист ? аз шараи бен косаи Фрўхўоҳии барад ! дигари шаб чун суфра мениҳоданд хоҷаи алии ҷой дигар нишаст , чун ба суфра омад гуфт хоҷаи алиро намебайнам гуфтанд эй шайх ӯ ба пой суфрааст шайх гуфт ба болооӣ ки бори ту мо кашем ба аз онкии дигарон .

خواجه علی طرسوسی خُسُر شیخ بود و بر سفره هم کاسۀ شیخ بودو شیخ آداب و سنن نان خوردن بوی می‌آموختی. یک شب خواجه علی کاسه پاکیزه می‌کرد، شیخ گفت این چیست؟ از شره بُنِ کاسه فروخواهی برد! دیگر شب چون سفره می‌نهادند خواجه علی جای دیگر نشست، چون به سفره آمد گفت خواجه علی را نمی‌بینم گفتند ای شیخ او به پای سفره است شیخ گفت به بالاآی که بار تو ما کشیم به از آنکه دیگران.