Хоҷаи бўолФтҳ шайх гуфт кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз аз ншобўри бмиҳнаҳи омада буду ҷамъӣ бисёр бовай , дигари рӯз бар дуконӣ дар Машҳад маҷлис мегуфту халқӣ беҳад нишаста буданд ва вақте хуши падеди омада буд , дарин миёни наъраи мисатон ваҳои вҳўӣу ғалабаи эшон падед омад , кӣ дар ҳмсроигии шайхи мо мардӣ буд кӣ ӯрои Аҳмад бўшраҳ гуфтандӣ , магари шабона дар сарои худ боҳриФони бакори ботили машғӯл буду бомдод сабӯҳ карданду машғала азим мекарданд . Суфиёну омма халқ барошуфтанду ғалаба дар мардумон афтод ки биравему сарой бар сари эшон фурӯ гузорем . Шайх дар миёни сухан буд , гуфт субҳони аллоҳи эшонро ботили чунон машғӯл кардааст кӣ аз ҳақи шумоашон ёд намеояд ! шумо ҳақии бад-ӣн равшанӣ мебайнед ва чунон тон машғӯл намекунад кӣ аз он ботили тон ёд наёяд . Фарёд аз халқи баромад ва бигиристанд ва ба тарки он амр маърӯф бигуфтанд хоҷа бўолФтҳ гуфт дигари рӯзи ман пеши шайх истода будам , Аҳмади бўшраҳи пеши шайхи фарои гузашт шарм зада , шайх ҳеҷ нагуфт то Аҳмад аз шайхи Фрогзшти пас шайх гуфт саломи алейк ҷанг накардаем мо туро ҳамсарой некем , он бузурги дрҳқи ҳмсроиаҳ бисёр васият кардааст , агар вақте туро муҳимотӣ уфтад бо мо ҳмсроигӣ кун то мадади диҳем . Чун шайхи ин сухан бигуфт Аҳмад рӯй бар замини ниҳод ва гуфт эй шайх бо ту аҳд кардам кӣ ҳаргизи гирд он нигарадам ва тавба кардаму мурӣд шайх шуд . Басӣ рӯзгор барнаёмад кӣ шайх аз дунё нақл мекард ва ҳар касеро васиятӣ мефармуд . Аҳмад бар пой хост ва гуфт эй шайхи перам ва равшаноӣ надидам ва ту май рӯй . Шайх гуфт дили хуши дор кӣ касеро кӣ равшанои ин шамъ биравӣ уфтад , камтарини чизе кӣ худои таъолӣ бовай кунад , он буд кӣ биравӣ раҳмат кунад .

خواجه بوالفتح شیخ گفت کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز از نشابور بمیهنه آمده بود و جمعی بسیار باوی، دیگر روز بر دکانی در مشهد مجلس می‌گفت و خلقی بی‌حد نشسته بودند و وقتی خوش پدید آمده بود، درین میان نعرۀ مستان و های وهوی و غلبۀ ایشان پدید آمد، کی در همسرایگی شیخ ما مردی بود کی اورا احمد بوشره گفتندی، مگر شبانه در سرای خود باحریفان بکار باطل مشغول بود و بامداد صبوح کردند و مشغلۀ عظیم می‌کردند. صوفیان و عامۀ خلق برآشفتند و غلبه در مردمان افتاد که برویم و سرای بر سر ایشان فرو گذاریم. شیخ در میان سخن بود، گفت سبحان اللّه ایشان را باطل چنان مشغول کرده است کی از حقّ شماشان یاد نمی‌آید! شما حقّی بدین روشنی می‌بینید و چنان تان مشغول نمی‌کند کی از آن باطل‌تان یاد نیاید. فریاد از خلق برآمد و بگریستند و به ترک آن امر معروف بگفتند خواجه بوالفتح گفت دیگر روز من پیش شیخ ایستاده بودم،احمد بوشره پیش شیخ فرا گذشت شرم زده، شیخ هیچ نگفت تا احمد از شیخ فراگذشت پس شیخ گفت سلام علیک جنگ نکرده‌ایم ما ترا همسرای نیکیم، آن بزرگ درحقّ همسرایه بسیار وصیت کرده است، اگر وقتی ترا مهماتی افتد با ما همسرایگی کن تا مدد دهیم. چون شیخ این سخن بگفت احمد روی بر زمین نهاد و گفت ای شیخ با تو عهد کردم کی هرگز گرد آن نگردم و توبه کردم و مرید شیخ شد. بسی روزگار برنیامد کی شیخ از دنیا نقل می‌کرد و هر کسی را وصیتی می‌فرمود. احمد بر پای خاست و گفت ای شیخ پیرم و روشنایی ندیدم و تو می‌روی. شیخ گفت دل خوش دار کی کسی را کی روشنایی این شمع بروی افتد، کمترین چیزی کی خدای تعالی باوی کند، آن بود کی بروی رحمت کند.