Шайхи рӯзӣ дар меҳана маҷлис мегуфт , Ҳамза аз ҷоҳии кордгар кӣ мурӣди шайхи бўдўи шайхро дар ҳақ ӯ назарии тамомтар , ҳар рӯз ки навбати маҷлиси шайх будӣ Ҳамза бгоҳ аз азҷоаҳ бирафтӣ ва то он вақте ки шайх аз хона берун омадӣ ӯ бмиҳнаҳ раседӣ ва бар ҷой худ нишастӣ . Ин рӯзи Ҳамза дайртар мераседу шайхро тқозоء ӯ май буд ки дарвешии азими шикастау гарми рӯ буд . Дар миёнаи маҷлиси Ҳамза дар расед , шайх рӯй сӯй ӯ кард ва гуфт дар ой эй Ҳамза ! дарой эй Ҳамза ! байт :

شیخ روزی در میهنه مجلس می‌گفت، حمزۀ از جاهی کاردگر کی مرید شیخ بودو شیخ را در حقّ او نظری تمامتر، هر روز که نوبت مجلس شیخ بودی حمزه بگاه از ازجاه برفتی و تا آن وقتی که شیخ از خانه بیرون آمدی او بمیهنه رسیدی و بر جای خود نشستی. این روز حمزه دیرتر می‌رسید و شیخ را تقاضاء او می‌بود که درویشی عظیم شکسته و گرم رو بود. در میانۀ مجلس حمزه در رسید، شیخ روی سوی او کرد و گفت در آی ای حمزه! درآی ای حمزه! بیت:

Фарёд аз маҷлиси баромад ва ҳолатҳо рафт .

فریاد از مجلس برآمد و حالتها رفت.