Овардаанд кӣ дарвешӣ дар маҷлиси шайх бар пой хосту қиссаи дарози асоси ниҳод . Шайх гуфт эй ҷавон мард биншин то туро ҳадис омӯзам . Он мард бинишаст шайх гуфт чаҳ хоҳӣ кард ин қиссаи дароз ? ин бор кӣ савол кунӣ чунин гӯй кӣ рост гуфтан амонатасту дурӯғ гуфтан хиёнатасту маро ба фалон чиз ҳоҷатаст . Мард гуфт кӣ чунин кунам , ба дастурӣ боз гӯям то омӯхтаам ё на . Шайх гуфт бигӯӣ . Мард гуфт рост гуфтан амонатасту дурӯғ гуфтан хиёнатасту маро ба фараҷӣ шайх ҳоҷатаст . Шайх гуфт мубораки боди фараҷӣ аз пушт боз кард ва ба вай таслим кард . Чун шайхи маҷлис тамом кард мурӣдони шайхи наздики он марди рафтанду фараҷии шайхро бсди дирам харидорӣ карданд , нафурухт то ба ҳазор дирам расед , онгоҳи бФрўхт , ба хизмат шайх овараданд , қабул накарду фараҷӣ бо он дарвеш равона карду сими буии бгзошт ва аз мурӣдони хоси гашт .

آورده‌اند کی درویشی در مجلس شیخ بر پای خاست و قصۀ دراز اساس نهاد. شیخ گفت ای جوان مرد بنشین تا ترا حدیث آموزم. آن مرد بنشست شیخ گفت چه خواهی کرد این قصۀ دراز؟ این بار کی سؤال کنی چنین گوی کی راست گفتن امانتست و دروغ گفتن خیانتست و مرا به فلان چیز حاجتست. مرد گفت کی چنین کنم، به دستوری باز گویم تا آموخته‌ام یا نه. شیخ گفت بگوی. مرد گفت راست گفتن امانتست و دروغ گفتن خیانتست و مرا به فرجی شیخ حاجتست. شیخ گفت مبارک باد فرجی از پشت باز کرد و به وی تسلیم کرد. چون شیخ مجلس تمام کرد مریدان شیخ نزدیک آن مرد رفتند و فرجی شیخ را بصد درم خریداری کردند، نفروخت تا به هزار درم رسید، آنگاه بفروخت، به خدمت شیخ آوردند، قبول نکرد و فرجی با آن درویش روانه کرد و سیم بوی بگذاشت و از مریدان خاص گشت.