Ҳам дарин вақт ки шайхи бақоин буд имомӣ буд онҷои мардии бузург ,у ӯрои Муҳамад Қойинӣ гуфтандӣ , пайвастаи пеш шайх омадӣу бдъўтҳо бо шайхи баҳам будӣ . Рӯзии шайхро бдъўтии бурданд ва ӯ дар хизмати шайх буд ва самоъ мекарданд ва рақс мекарданд , овози намози баромад , эмом Муҳамад гуфт намоз , намоз ! шайх гуфт мо дар намозем ва рақс мекард . ӯ аз миёни ҷамъ берун омаду намози бгзорд онгаҳ пеш ҷамъ омад . Чун аз самоъ фориғ шуданд шайх рӯй ба ҷамъ кард ва гуфт аз онҷо кӣ офтоб барояд то бидонҷо кӣ фурӯ равад бар ҳеҷ одамӣ науфтад бузургвортар ва фозилтар азин мард , аммо сари мӯеи бозини ҳадис кор надорад .

هم درین وقت که شیخ بقاین بود امامی بود آنجا مردی بزرگ، و اورا محمد قاینی گفتندی، پیوسته پیش شیخ آمدی و بدعوتها با شیخ بهم بودی. روزی شیخ را بدعوتی بردند و او در خدمت شیخ بود و سماع می‌کردند و رقص می‌کردند، آواز نماز برآمد، امام محمد گفت نماز، نماز! شیخ گفت ما در نمازیم و رقص می‌کرد. او از میان جمع بیرون آمد و نماز بگزارد آنگه پیش جمع آمد. چون از سماع فارغ شدند شیخ روی به جمع کرد و گفت از آنجا کی آفتاب برآید تا بدانجا کی فرو رود بر هیچ آدمی نیفتد بزرگوارتر و فاضلتر ازین مرد، اما سر مویی بازین حدیث کار ندارد.