Овардаанд кӣ рӯзӣ дар ншобўри ҷамъӣ аз бузургон чун Муҳамади ҷўинӣу устоди Исмоили собӯнӣу устоди абўолқсми қширӣ дар хизмат шайх буданд ва мегуфтанд то вирд ҳар яке дар шаб чист . Чун навбат ба шайх расед гуфтанд эй шайхи вирд ту чист ? шайх мо гуфт ҳар шаб мегӯйем кӣ ёрб даравишонро фардои чизеи хуши даҳ то бихӯранд . Эшон ба якдигар нагиристанд ва гуфтанд эй шайхи ин чаҳ вирд бошад ? шайх гуфт ки Мустафои алайҳ ассалом гуфтааст : ани аллоҳи таъолии фии Авни алъбди модоми алъбди фии Авни ахиаҳи алмслми эшон иқрор доданд кӣ вирди шайх тамомтараст . Дақиқаи дарин ҳикоят инаст кӣ шайх бадишон намӯд кӣ он вирдӣ кӣ шумо мехонеду намозӣ май книдброи савоби охирату талаб дараҷа мекунед ва ин насиб нафас шумост , агар некӣ металабед ҳам барои рӯзгор хеш мехоҳеду ҳамагии авроду даъвоати мо мавқуф ва масруфаст бар некӣ хостан барои ғайри пас ин тамомтар . Чунонк дар суханони яке аз машойих бузургаст ки дар муноҷот мегуфт : худовандо аъзоу ҷавориҳи марои рӯзи қиёмати чандон гардон кӣ ҳафт табақаи дӯзах аз аъзоу ҷавориҳи ман чунон пар гардад кӣ ҳеҷ касро ҷой намонад . Ҳар азоб кӣ ҳамаи бандагони хешро хоҳӣ кард бар нафаси ман на то ман дод аз нафаси худ бустонам ва ӯро ба муроди хеши бубинаму бандагон аз уқубат халос биёбанд .

آورده‌اند کی روزی در نشابور جمعی از بزرگان چون محمد جوینی و استاد اسماعیل صابونی و استاد ابوالقسم قشیری در خدمت شیخ بودند و می‌گفتند تا ورد هر یکی در شب چیست. چون نوبت به شیخ رسید گفتند ای شیخ ورد تو چیست؟ شیخ ما گفت هر شب می‌گوییم کی یارب درویشان را فردا چیزی خوش ده تا بخورند. ایشان به یکدیگر نگریستند و گفتند ای شیخ این چه ورد باشد؟ شیخ گفت که مصطفی علیه السلام گفته است: اِنَّ اللّه تَعالی فی عَونِ العَبدِ مادامَ العَبْدُ فی عَونِ اَخیهِ المُسْلِم ایشان اقرار دادند کی ورد شیخ تمامتر است. دقیقه درین حکایت اینست کی شیخ بدیشان نمود کی آن وردی کی شما می‌خوانید و نمازی می‌کنیدبرای ثواب آخرت و طلب درجه می‌کنید و این نصیب نفس شماست، اگر نیکی می‌طلبید هم برای روزگار خویش می‌خواهید و همگی اوراد و دعوات ما موقوف و مصروفست بر نیکی خواستن برای غیر پس این تمامتر. چنانک در سخنان یکی از مشایخ بزرگست که در مناجات می‌گفت: خداوندا اعضا و جوارح مرا روز قیامت چندان گردان کی هفت طبقۀ دوزخ از اعضا و جوارح من چنان پر گردد کی هیچ کس را جای نماند. هر عذاب کی همۀ بندگان خویش را خواهی کرد بر نفس من نه تا من داد از نفس خود بستانم و او را به مراد خویش ببینم و بندگان از عقوبت خلاص بیابند.