Овардаанд кӣ шайхи бшҳр ҳарӣ мерафту ҷамъӣ бисёру мақарён дар хизмат . Чун бадӣа рико расед ва он диҳист бар ду фарсангии шаҳр , ва мардӣ бӯдааст дар он дия ӯро шайхи бўолъбос рикоиӣ гуфтандӣ ва ӯ бародарӣ доштааст мардии азизу некӯи рӯзгор . Эшон пайваста боҳам бӯдаанд ва кӯшкӣ доштаанд чунонк одати аҳл ҳарӣаст , ва нишаст эшон онҷо будӣу ҳарки аз аҳли мутасаввифа онҷо раседӣ ӯро онҷои фурӯди оўрдндӣу шарти зиёфати биҷои оўрдндӣ ,у самоъро мункир будандӣ . Чун шайх онҷо расед ӯро дарони кӯшки фурӯди оўрндўи мо ҳзрӣ овараданд , чун аз суфра фориғ шуданд шайх гуфт байтии бргўиид . Шайх бўолъбос гуфт моро маъҳуд набӯдааст . Шайхи қўолро гуфт биё байтӣ бигӯӣ . Қўоли чизеи бргФт , шайхро ҳолатӣ падед омад , бархест ва рақс мекарду ҷамъ бо шайх мувофиқат менамуданду шайхи бўолъбос инкорӣ менамӯд . Шайхи мо даст ӯ бигирифту наздик худ кашид то ӯ низ дар рақс мувофиқат кунад . ӯ хештан кашида медошт . Шайх мо гуфт бингар ! ӯ ба саҳро берун нагирист , ҷумлаи кӯҳҳоу дарахтон ва банноҳоро дид ки бар мувофиқати шайх рақс мекарданд . Шайхи бўолъбос бехештан дар рақс омаду даст бародар бигирифт ва гуфт биё кӣ моро ба бели ин мард гул нест ! ҳар ду бародар дар рақс омаданду инкор аз пеш барграфтанду баъд аз он дар самоъ рағбат намуданд . Ва шайхи он рӯзи онҷои ббўду дигари рӯз ба шаҳр ҳарӣ шуд , чун бадар шаҳр расед гуфт дарин шаҳри мусулмонӣ дар шудааст аммо куфр берун наёмадааст . Чун дар шаҳр шуд дар он хонақоҳ шуд ки холў дар онҷо буд . Дар болои хонақоҳи холўи шайхро пеш омаду якдигарро бидиданд . Шайхи ҳеҷ сухан нагуфт ва ҳам аз онҷои бозгашту бсрои қозӣ ҳарӣ шуд ва бинишаст беҳиҷоб . Хабар ба шайх қозӣ расед , қозии пои бараҳнаи беруни давиду бадви зону ба хизмат шайх бинишаст ва гуфт эй шайхи охир суханӣ бигӯӣ ! шайх гуфт ҳуби алднёи раъси кули хтиӣаҳ ва беш азин сухан нагуфт ва бархест . Қозӣ бисёр тазаррӯъ намӯд кӣ шайхи як соъат таваққуф кунад , накард дар роҳ ки мерафт яке аз аҳл ҳарӣ даст ба фитроки шайхи ниҳода бўдў мерафт , дар роҳ аз шайх савол кард ки эй шайхи дарин ояти чгўиӣ кӣ арраҳмони алии алърши астўӣ . Шайх гуфт моро дар меҳана перзанон бошанд ки ёд доранд ки худоӣ буд ва ҳеҷ арш набӯд . Пас шайхи бёмдто ба дарвоза берун шавад , ҷое расед кӣ гӯии оби кандаи бузург буд чунонк маъҳуд эшонаст кӣ онрои ҷоء ёқӯб гӯйанд мардии истода буд бар сари он гӯи об ва фарёд мекард кӣ эй гавҳари биё ! зании сар аз сарой берун кард . Перу сиёҳ ва обила зада ва дандонҳои бузургу бсФоти змимаҳи мавсуф , шайху ҷамъро назари барон зан афтод , шайх гуфт : чунон дарёро гавҳар ба азин набошад ! ва рӯй бдрўозаҳи ниҳод ки онрои дарвоза дрсраҳ гӯйанд . Чун ба дарвоза расед , мардии онҷо буд , калима бигуфт ки шайх азон биринҷед ва бар лафзи шайх калима рафт ки далолат кард бар онкӣ бидон дарвоза иморатӣ набошад чунонк бар дигари дарвозҳо . Аз он вақт боз бидон дарвозаи ҳеҷ иморат набӯд чунонк бар дигари дарвозҳои ҳарӣ пас шайх аз дар шаҳр берун омаду халқ бисёр бўдоъи шайх ва ба назораи берун омада буданд . Шайх рӯй бозпас кард ва гуфт ё аҳл ҳарӣ ании Эриками бихиру ании ахоФи алайкуми азоби явми азим ва бирафт ва беш азин сухан нагуфт ва як соъат дар шаҳр ҳарӣ мақом накард .

آورده‌اند کی شیخ بشهر هری می‌رفت و جمعی بسیار و مقریان در خدمت. چون بدیه ریکا رسید و آن دیهیست بر دو فرسنگی شهر، و مردی بوده است در آن دیه او را شیخ بوالعباس ریکایی گفتندی و او برادری داشته است مردی عزیز و نیکو روزگار. ایشان پیوسته باهم بوده‌اند و کوشکی داشته‌اند چنانک عادت اهل هری است، و نشست ایشان آنجا بودی و هرکه از اهل متصوفه آنجا رسیدی او را آنجا فرود آوردندی و شرط ضیافت بجای آوردندی، و سماع را منکر بودندی. چون شیخ آنجا رسید او را درآن کوشک فرود آورندو ما حضری آوردند، چون از سفره فارغ شدند شیخ گفت بیتی برگویید. شیخ بوالعباس گفت ما را معهود نبوده است. شیخ قوّال را گفت بیا بیتی بگوی. قوّال چیزی برگفت، شیخ را حالتی پدید آمد، برخاست و رقص می‌کرد و جمع با شیخ موافقت می‌نمودند و شیخ بوالعباس انکاری می‌نمود. شیخ ما دست او بگرفت و نزدیک خود کشید تا او نیز در رقص موافقت کند. او خویشتن کشیده می‌داشت. شیخ ما گفت بنگر! او به صحرا بیرون نگریست، جملۀ کوهها و درختان و بناها را دید که بر موافقت شیخ رقص می‌کردند. شیخ بوالعباس بی‌خویشتن در رقص آمد و دست برادر بگرفت و گفت بیا کی ما را به بیل این مرد گِل نیست! هر دو برادر در رقص آمدند و انکار از پیش برگرفتند و بعد از آن در سماع رغبت نمودند. و شیخ آن روز آنجا ببود و دیگر روز به شهر هری شد، چون بدر شهر رسید گفت درین شهر مسلمانی در شده است اما کفر بیرون نیامده است. چون در شهر شد در آن خانقاه شد که خالو در آنجا بود. در بالای خانقاه خالو شیخ را پیش آمد و یکدیگر را بدیدند. شیخ هیچ سخن نگفت و هم از آنجا بازگشت و بسرای قاضی هری شد و بنشست بی‌حجاب. خبر به شیخ قاضی رسید، قاضی پای برهنه بیرون دوید و بدو زانو به خدمت شیخ بنشست و گفت ای شیخ آخر سخنی بگوی! شیخ گفت حُبُّ الدُّنیا رأسُ کُلِّ خَطیئةٍ و بیش ازین سخن نگفت و برخاست. قاضی بسیار تضرع نمود کی شیخ یک ساعت توقف کند، نکرد در راه که می‌رفت یکی از اهل هری دست به فتراک شیخ نهاده بودو می‌رفت، در راه از شیخ سؤال کرد که ای شیخ درین آیت چگویی کی اَلرَّحْمنُ عَلَی الْعَرشِ استوی. شیخ گفت ما را در میهنه پیرزنان باشند که یاد دارند که خدای بود و هیچ عرش نبود. پس شیخ بیامدتا به دروازه بیرون شود، جایی رسید کی گَوی آب کندۀ بزرگ بود چنانک معهود ایشانست کی آنرا جاء یعقوب گویند مردی ایستاده بود بر سر آن گَوِ آب و فریاد می‌کرد کی ای گوهر بیا! زنی سر از سرای بیرون کرد. پیر و سیاه و آبله زده و دندانهای بزرگ و بصفات ذمیمه موصوف، شیخ و جمع را نظر برآن زن افتاد، شیخ گفت: چنان دریا را گوهر به ازین نباشد! و روی بدروازۀ نهاد که آنرا دروازۀ درسره گویند. چون به دروازه رسید، مردی آنجا بود، کلمۀ بگفت که شیخ ازآن برنجید و بر لفظ شیخ کلمۀ رفت که دلالت کرد بر آنکه بدان دروازه عمارتی نباشد چنانک بر دیگر دروازها. از آن وقت باز بدان دروازه هیچ عمارت نبود چنانک بر دیگر دروازهای هری پس شیخ از در شهر بیرون آمد و خلق بسیار بوداع شیخ و به نظاره بیرون آمده بودند. شیخ روی بازپس کرد و گفت یا اهل هری اِنّی اریکُم بِخیرٍ و اِنّی اَخافُ عَلَیکم عَذاب یومٍ عَظیم و برفت و بیش ازین سخن نگفت و یک ساعت در شهر هری مقام نکرد.