Аз чанд кас аз фарзандони шайхи Абдуллоҳи Ансорӣ ривоят карда андакии шайхи исломи Абдуллоҳ Ансорӣ гуфт кӣ дар аввали ҷавонӣ ки ман толиби ин ҳадис будам , май хостам кӣ марои дарин маънии гушоишӣ буд . Пас риёзатҳо мекардам ва ба хизмати перони тариқату бузургони дайн май расидаму бдъои мадад май хостам ва низ дрзФони ман фӯҳши гуфтан май будӣ ки бе хештани брзФон ман мерафтӣ ва ман ба ботини онро сахти кора ва мункир будам , ҳар чанд ҷаҳд мекардам он фӯҳши гуфтан аз зФони ман берун намешуд . То вақте кӣ ба ншобўр шудаму шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи онҷо буд ман бад-ӣни андеша ба зиёрати аўдршдм ва ӯ нишаста буду мурӣдӣ дар хизмат ӯу шaлғaми ҷӯшида дар шукр суда мегардонид ва ба шайх медоду шайхи онро ба кор май барад . Ман дар рафтам , шaлғaмӣ дар даст дошт як нимаи хӯрда буд он як нимаи бадасти хеш дар даҳони ман ниҳод , аи зони соъати бози ҳаргиз бар зФони ман фӯҳшӣ нарафт ва на ҳеҷ чиз ки набоист ,у сухани ҳақиқат бар ман кушодаи гашту ҳарч бар зФон ман меравад ҳама аз он ним шaлғaм дорам кӣ шайхи бадасти мубораки хеш дар даҳони ман ниҳода .

از چند کس از فرزندان شیخ عبداللّه انصاری روایت کرده اندکی شیخ اسلام عبداللّه انصاری گفت کی در اول جوانی که من طالب این حدیث بودم، می‌خواستم کی مرا درین معنی گشایشی بود. پس ریاضتها می‌کردم و به خدمت پیران طریقت و بزرگان دین می‌رسیدم و بدعا مدد می‌خواستم و نیز درزفان من فحش گفتن می‌بودی که بی‌خویشتن برزفان من می‌رفتی و من به باطن آن را سخت کاره و منکر بودم، هر چند جهد می‌کردم آن فحش گفتن از زفان من بیرون نمی‌شد. تا وقتی کی به نشابور شدم و شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز آنجا بود من بدین اندیشه به زیارت اودرشدم و او نشسته بود و مریدی در خدمت او و شلغم جوشیده در شکر سوده می‌گردانید و به شیخ می‌داد و شیخ آنرا به کار می‌برد. من در رفتم، شلغمی در دست داشت یک نیمه خورده بود آن یک نیمه بدست خویش در دهان من نهاد، ا زآن ساعت باز هرگز بر زفان من فحشی نرفت و نه هیچ چیز که نبایست، و سخن حقّیقت بر من گشاده گشت و هرچ بر زفان من می‌رود همه از آن نیم شلغم دارم کی شیخ بدست مبارک خویش در دهان من نهاده.