Овардаанд кӣ вақте шайхи бўсъидро дар меҳана аз ҷиҳати суфиёни панҷсад динори зари ншобўрии қарзи афтода буд . Як рӯзи ҳасани мؤдбро гуфт сутур зин кунанд то наздики бўолФзл Фуротӣ рӯем ки ин аўом ӯ тавонад гузоради пас шайх бо ҷамъии суфиён равона шуданд , дарвешии хабари пеши бўолФзли Фуротии барад ки шайхи бондишаҳи аўомии пеш ту меояд ва дар меҳана бар зФон ӯ чаҳ рафт . БўолФзли бостқбол берун омад боъзозии ҳарчи тамомтару шайхро биҷои хуш фурӯд оварад бо такаллуфҳои бисёр ва се рӯзи мизбонии некӯи бикрад ва дарин се рӯз дар хизмати шайх аз пой нанишаст . Рӯзи чаҳоруми пеш аз онкии шайх калима бигуфтӣ ё дарин маънӣ ишорат кардӣ ӯ панҷсад динори зари ншобўрӣ бҳсн дод ва гуфт ин аз ҷиҳати қарзи шайх ва сад динори дигар ба сахт ва бадв дод ва гуфт ин аз ҷиҳати суфраи роҳ ва сад динор дигар бидод ва гуфт ин аз ҷиҳат роҳ оварад . Пас ҳасан мؤдб биёмад ва ин маънӣ бо шайх бигуфт . Шайхи бўолФзлро гуфт чаҳ дуоат гӯям ? гуфт ҳарч шайх фармоед . Гуфт гӯям кӣ ҳақи субҳонау таъолии дунёат боз сетанд ? гуфт на ё шайх ки агар дунё набӯдӣ қадами мубораки шайх ӣнҷо нараседӣу фароғати дил шумо набӯдӣ . Шайх гуфт бори худоё ӯро ба дунё боз магузору дунёро зоди роҳ ӯ гардон на вабол ӯ ва бар ки дуои шайх бовау фарзандон ӯ раседу бўолФзл аз ҷумлаи азизони гашту фарзандон ӯ бдрҷҳои бузурги расиданд , ҳам дар дайн ва ҳам дар дунё , ва аз маорифи хуросони гаштанд .

آورده‌اند کی وقتی شیخ بوسعید را در میهنه از جهت صوفیان پانصد دینار زر نشابوری قرض افتاده بود. یک روز حسن مؤدب را گفت ستور زین کنند تا نزدیک بوالفضل فراتی رویم که این اوام او تواند گزارد پس شیخ با جمعی صوفیان روانه شدند، درویشی خبر پیش بوالفضل فراتی برد که شیخ باندیشۀ اوامی پیش تو می‌آید و در میهنه بر زفان او چه رفت. بوالفضل باستقبال بیرون آمد باعزازی هرچ تمامتر و شیخ را بجای خوش فرود آورد با تکلفهای بسیار و سه روز میزبانی نیکو بکرد و درین سه روز در خدمت شیخ از پای ننشست. روز چهارم پیش از آنکه شیخ کلمۀ بگفتی یا درین معنی اشارت کردی او پانصد دینار زر نشابوری بحسن داد و گفت این از جهت قرض شیخ و صد دینار دیگر به سخت و بدو داد و گفت این از جهت سفرۀ راه و صد دینار دیگر بداد و گفت این از جهت راه آورد. پس حسن مؤدب بیامد و این معنی با شیخ بگفت. شیخ بوالفضل را گفت چه دعات گویم؟ گفت هرچ شیخ فرماید. گفت گویم کی حقّ سبحانه و تعالی دنیات باز ستاند؟ گفت نه یا شیخ که اگر دنیا نبودی قدم مبارک شیخ اینجا نرسیدی و فراغت دل شما نبودی. شیخ گفت بار خدایا او را به دنیا باز مگذار و دنیا را زاد راه او گردان نه وبال او و بر کۀ دعای شیخ باو و فرزندان او رسید و بوالفضل از جملۀ عزیزان گشت و فرزندان او بدرجهای بزرگ رسیدند، هم در دین و هم در دنیا، و از معارف خراسان گشتند.