Ҳам дар он вақт кӣ шайх ба ншобўр буд як рӯз гуфт асб зин кунед . Асб зин карданд , шайх барнишасту ҷамъ дар хизмат бирафтанд . Дар миёни бозорзнии мутриба , маст , рӯй бигушодау оростаи наздик шайх расед . Ҷамъ бонг биравӣ заданд ки аз роҳи фаротари шӯ ! шайх гуфт даст азу бидоред . Чун он зани наздик шайх расед шайх гуфт :

هم در آن وقت کی شیخ به نشابور بود یک روز گفت اسب زین کنید. اسب زین کردند، شیخ برنشست و جمع در خدمت برفتند. در میان بازارزنی مطربه، مست، روی بگشاده و آراسته نزدیک شیخ رسید. جمع بانگ بروی زدند که از راه فراتر شو! شیخ گفت دست ازو بدارید. چون آن زن نزدیک شیخ رسید شیخ گفت:

Он занро ҳолатӣ падед омад ва бисёр бигирист ва дар масҷидӣ шуд ки дар он наздикӣ буд ва якеро аз мурӣдони шайх овоз дод . Шайх гуфт брўтохўд чаҳ ҳолатаст . Дарвеш дар рафт он урати ҳарчи пӯшида буд аз ҷомау пероя дар эзории ниҳод ва бидон дарвеш дод ва гуфт ба хизмати шайхи расон ва бигӯӣ кӣ тавба кардам , ҳимматӣ бо ман дод . Дарвеши ҷома ба хизмати шайхи оўрдў пайғом бирасонед . Шайх гуфт мубораки бод ва бифармуд то ончи он зан дода буд ҳамонҷо ба ҳалвоу нони сипеду буи хуш доданду шайх ҳамчунон рӯй ба саҳрои ниҳод , ҳмолон таомҳо овараданду ҳамаи пеши авом халқ ниҳоданд ва эшонро гуфт бакор буриду суфиёнро мувофиқати нафармуду шайх бо суфиён бар гӯша ба назораи бистоднд ва он авду буии хуш бар оташ ниҳоданд . Ъўдмии сӯхту шайхро вақти хуш шуда буд внъраҳ мезад ва гуфт ҳарч бидам ояд бадвад ва бод баравад . Чун ом аз ин таом хӯрдан фориғ шуданд шайх ба шаҳр омаду зани мутрибаи барони тавбаи собит қадам бимонад ба биркаи назари мубораки шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз .

آن زن را حالتی پدید آمد و بسیار بگریست و در مسجدی شد که در آن نزدیکی بود و یکی را از مریدان شیخ آواز داد. شیخ گفت بروتاخود چه حالتست. درویش در رفت آن عورت هرچ پوشیده بود از جامه و پیرایه در ایزاری نهاد و بدان درویش داد و گفت به خدمت شیخ رسان و بگوی کی توبه کردم، همتی با من داد. درویش جامه به خدمت شیخ آوردو پیغام برسانید. شیخ گفت مبارک باد و بفرمود تا آنچ آن زن داده بود همانجا به حلوا و نان سپید و بوی خوش دادند و شیخ همچنان روی به صحرا نهاد، حمالان طعامها آوردند و همه پیش عوام خلق نهادند و ایشان را گفت بکار برید و صوفیان را موافقت نفرمود و شیخ با صوفیان بر گوشۀ به نظاره بیستادند و آن عود و بوی خوش بر آتش نهادند. عودمی‌سوخت و شیخ را وقت خوش شده بود ونعره می‌زد و گفت هرچ بدم آید بدود و باد برود. چون عام از این طعام خوردن فارغ شدند شیخ به شهر آمد و زن مطربه برآن توبه ثابت قدم بماند به برکۀ نظر مبارک شیخ قدس اللّه روحه العزیز.