Дар он вақт ки шайхи бншобўр буд рӯзӣ гуфт асби зин бояд кард то берун рӯем . Сутур зин карданд , шайх бирафту ҷамъӣ бисёр дар хизмат шайх бирафтанд . Бадари ншобўри бадеҳии расиданд , шайх гуфт ин дияро чгўинд ? гуфтанд кӣ дар дӯст . Шайхи онҷо нузул карду шайхи онҷо бо ҷамъи он рӯз мақом карданд . Дигари рӯз ҷамъ гуфтанд кӣ эй шайх биравем , шайх гуфт бисёр қадам бояд задани томрди бадар дӯст бирасад чун мо онҷо раседем куҷо рӯем ? чиҳил рӯз онҷомқом кард ва корҳо падед омаду бештари аҳли он дия бар дасти шайх тавба карданду ҳамаи аҳли дияи мурӣди шайхи гаштанд .

در آن وقت که شیخ بنشابور بود روزی گفت اسب زین باید کرد تا بیرون رویم. ستور زین کردند، شیخ برفت و جمعی بسیار در خدمت شیخ برفتند. بدر نشابور بدیهی رسیدند، شیخ گفت این دیه را چگویند؟ گفتند کی در دوست. شیخ آنجا نزول کرد و شیخ آنجا با جمع آن روز مقام کردند. دیگر روز جمع گفتند کی ای شیخ برویم، شیخ گفت بسیار قدم باید زدن تامرد بدر دوست برسد چون ما آنجا رسیدیم کجا رویم؟ چهل روز آنجامقام کرد و کارها پدید آمد و بیشتر اهل آن دیه بر دست شیخ توبه کردند و همۀ اهل دیه مرید شیخ گشتند.