Дар он вақт кӣ шайхи бншобўр буд як рӯз дар хонақоҳи устоди эмом маҷлис мегуфт . Чун аз онҷои бкўии аданӣ кӯён мерафт дар роҳ ӯро абрҳими инол ки бародари султони туғрул буд пеш боз омад . Чун бхдмт шайх расед аз асб фурӯд омад ва срФрўд оварад ва хизмат кард . Шайх гуфт сари фурӯдтар ор ! ӯ сар фурӯдтар оварад . Шайх гуфт Фрўдтро ! ва фурӯдтар оварад то сар ба наздик замин оварад . Шайх гуфт тамом шуд , бисмии аллоҳ , брншин ! ӯ барнишаст ва шайх баранд ва бхонқоаҳ омад . Магар ба хотир дарвешӣ бигузашт кӣ ин чаҳ тавонад буд кӣ шайх кард бо бародари султони туғрул ? шайх рӯй бидон дарвеш кард ва гуфт эй дарвеш ту ндонӣ ки ҳарки бар мо салом кунад аз баҳр ӯ кунад ? қолаби мо қибла тақарруб халқаст воло мақсӯд ҳақаст ҷли ҷалолаи мо худ дар миён нестем ва ҳар хизмат кӣ ҷиҳат ҳақ бошад ҳар чанд бхшўъи наздиктар буд мақбултар буд . Пас мо абрҳими инолро хизмати ҳақ таъолӣ фармудем на хизмати худ . Пас шайх гуфт каъбаро қиблаи мусулмонон гардонидаанд то халқ ӯро суҷуд мекунанду каъбаи худ дар миён на он дарвеш дар замин аФтодў бидонаст кӣ ҳарч перон кунанд хотир касе бидон нарасад ва бар ҳарч эшон кунанд эътироз натавон кард на бзоҳр ва на ба ботин ки ҷузи ҳақи натавонад буд .

در آن وقت کی شیخ بنشابور بود یک روز در خانقاه استاد امام مجلس می‌گفت. چون از آنجا بکوی عدنی کویان می‌رفت در راه او را ابرهیم ینال که برادر سلطان طغرل بود پیش باز آمد. چون بخدمت شیخ رسید از اسب فرود آمد و سرفرود آورد و خدمت کرد. شیخ گفت سر فرودتر آر! او سر فرودتر آورد. شیخ گفت فرودترآ! و فرودتر آورد تا سر به نزدیک زمین آورد. شیخ گفت تمام شد، بسم اللّه، برنشین! او برنشست و شیخ براند و بخانقاه آمد. مگر به خاطر درویشی بگذشت کی این چه تواند بود کی شیخ کرد با برادر سلطان طغرل؟ شیخ روی بدان درویش کرد و گفت ای درویش تو ندانی که هرکه بر ما سلام کند از بهر او کند؟ قالب ما قبلۀ تقرب خلقست والا مقصود حقّست جل جلاله ما خود در میان نیستیم و هر خدمت کی جهت حقّ باشد هر چند بخشوع نزدیکتر بود مقبولتر بود. پس ما ابرهیم ینال را خدمت حقّ تعالی فرمودیم نه خدمت خود. پس شیخ گفت کعبه را قبلۀ مسلمانان گردانیده‌اند تا خلق او را سجود می‌کنند و کعبه خود در میان نه آن درویش در زمین افتادو بدانست کی هرچ پیران کنند خاطر کسی بدان نرسد و بر هرچ ایشان کنند اعتراض نتوان کرد نه بظاهر و نه به باطن که جز حقّ نتواند بود.