Вақте шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар меҳана маҷлис мегуфт , дар миёнаи маҷлиси дарвешӣ дар расед аз моўролнҳр ва дармаҷлис бинишаст ва се рӯзи хизмат биҷой оварад ва ҳар рӯз дар маҷлис шайх нишастӣ , шайх рӯй буи кардӣу суханон хуб гуфтӣ , рӯзи чаҳоруми он дарвеш дар миёни маҷлиси наъраи бузад ва бархест ва гуфт эй шайхи маро май бояд кӣ бидонам кӣ ту чаҳ мардӣ ва чаҳ чизе ? шайх гуфт эй дарвеши моро бар кӣсаи бнднист ва бо халқи худоӣ ҷанг нест . Дарвеш чун он сухан шунид бинишаст . Чун шайх аз маҷлис фориғ шуд он дарвеши пой афзор кард ва ба ҷониб моўролнҳр шуд . Чун онҷо расед онҷои машойих бузург бӯдаанду одати эшон чунон будӣ кӣ ҳалқаи бншстндӣ ва ҳар касе дарин шева суханӣ гуфтандӣ . Чун он дарвеш дар миён эшон бинишаст ва ҳар касе суханӣ мегуфтанд навбат бдрўиш расед , ӯро гуфтанд биё то чаҳ оварадӣ аз хуросон ! гуфт ман перӣ дидам дар меҳана кӣ суханон нек мегуфт , ман он ҳама ёд натавонистам дошт , аз вай савол кардам ки ту чаҳ мардӣу аҳвол ту чист ? ӯ гуфт моро бар кӣса банд нест ва бо халқ ҷанг нест . Ҷумлаи перони бикбори бархестанд ва рӯй сӯй хуросон карданд ва суҷуд карданд таъзими ҳолати шайхро , кӣ чунин касро таъзим мебояд кард ки бо ӯ ҳеҷ чиз намондааст .

وقتی شیخ قدس اللّه روحه العزیز در میهنه مجلس می‌گفت، در میانۀ مجلس درویشی در رسید از ماورالنهر و درمجلس بنشست و سه روز خدمت بجای آورد و هر روز در مجلس شیخ نشستی، شیخ روی بوی کردی و سخنان خوب گفتی، روز چهارم آن درویش در میان مجلس نعرۀ بزد و برخاست و گفت ای شیخ مرا می‌باید کی بدانم کی تو چه مردی و چه چیزی؟ شیخ گفت ای درویش ما را بر کیسه بندنیست و با خلق خدای جنگ نیست. درویش چون آن سخن شنید بنشست. چون شیخ از مجلس فارغ شد آن درویش پای افزار کرد و به جانب ماورالنهر شد. چون آنجا رسید آنجا مشایخ بزرگ بوده‌اند و عادت ایشان چنان بودی کی حلقه بنشستندی و هر کسی درین شیوه سخنی گفتندی. چون آن درویش در میان ایشان بنشست و هر کسی سخنی می‌گفتند نوبت بدرویش رسید، او را گفتند بیا تا چه آوردی از خراسان! گفت من پیری دیدم در میهنه کی سخنان نیک می‌گفت، من آن همه یاد نتوانستم داشت، از وی سؤال کردم که تو چه مردی و احوال تو چیست؟ او گفت ما را بر کیسه بند نیست و با خلق جنگ نیست. جملۀ پیران بیکبار برخاستند و روی سوی خراسان کردند و سجود کردند تعظیم حالت شیخ را، کی چنین کس را تعظیم می‌باید کرد که با او هیچ چیز نمانده است.