Дар он вақт кӣ шайх ба ншобўр шуд , муддати яксоли абўолқсми алқширии шайхи моро надида буд ва ӯро мункир буду ҳарчи шайхро рафтӣ бёмдндӣу боваии бгФтндӣу ҳарчи устоди эмомро ҳамчунон бо шайх гуфтандӣ ва ҳар вақте устоди эмом аз роҳи инкор дар ҳақи шайх калима бигуфтӣу хабар бо шайхи оўрдндӣу шайх ҳеҷ нагуфтӣ . Рӯзии брзФони устод эмом рафт кӣ беш аз он нест кӣ бўсъиди ҳақи субҳонау таъолиро дӯст медораду ҳақи субҳонаи втъолии моро дӯст медорад . Фарқ чандинаст дарин раҳ ки мо ҳамчандон пелему бўсъид чанд пашша . Ин хабар ба наздик шайх овараданд шайхи онкасро гуфт кӣ бирав ва ба наздики устоди шӯ ва бигӯ ки он пашшаи ҳам туе мо ҳеҷ чиз нестем ва мо худ дар миён нестем . Он дарвеш биёмад ва он сухани боситод эмом бигуфт . Устоди эмом аз он соъати боз қавл кард кӣ низ ббди шайх сухан нагӯяд ва нагуфт то онгоҳ кӣ ба маҷлис шайх омад ва он доварӣ бо мувофиқату улфат мубаддил шуд ва он ҳикояти набишта омадааст .

در آن وقت کی شیخ به نشابور شد، مدت یکسال ابوالقسم القشیری شیخ ما را ندیده بود و او را منکر بود و هرچ شیخ را رفتی بیامدندی و باوی بگفتندی و هرچ استاد امام را همچنان با شیخ گفتندی و هر وقتی استاد امام از راه انکار در حقّ شیخ کلمۀ بگفتی و خبر با شیخ آوردندی و شیخ هیچ نگفتی. روزی برزفان استاد امام رفت کی بیش از آن نیست کی بوسعید حقّ سبحانه و تعالی را دوست می‌دارد و حقّ سبحانه وتعالی ما را دوست می‌دارد. فرق چندین است درین ره که ما همچندان پیل‌ایم و بوسعید چند پشۀ. این خبر به نزدیک شیخ آوردند شیخ آنکس را گفت کی برو و به نزدیک استاد شو و بگو که آن پشه هم تویی ما هیچ چیز نیستیم و ما خود در میان نیستیم. آن درویش بیامد و آن سخن باستاد امام بگفت. استاد امام از آن ساعت باز قول کرد کی نیز ببدِ شیخ سخن نگوید و نگفت تا آنگاه کی به مجلس شیخ آمد و آن داوری با موافقت و الفت مبدل شد و آن حکایت نبشته آمده است.