Як рӯзи шайхи Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар ншобўр маҷлис мегуфт , хоҷаи буъалии сино аз дар хонақоҳ шайх даромад ва эшон ҳар ду пеши азин якдигарро надида буданд агарчӣ миёни эшон мукотибаи рафта буд . Чун буъалӣ аз дар даромад шайх рӯй буи кард ва гуфт ҳикмат доне омад . Хоҷа буъалӣ даромад ва бинишаст , шайх бо сар сухан рафту маҷлис тамом кард ва дар хона рафт , буъалии сино бо шайх дар хона шуд ва дар хона фароз карданд ва бо якдигари се шбонрўзи бхлўт сухан гуфтанд баъди се шбонрўзи хоҷаи буъалӣ сино бирафт шогирдон ӯ савол карданд кӣ шайхро чигуна ёфтӣ ? гуфт ҳарч ман медонам ӯ мебинад ,у мурӣдон аз шайх савол карданд кӣ эй шайхи буъалиро чигуна ёфтӣ ? гуфт ҳарч мо мебайнем ӯ медонаду буъалии синоро дар ҳақи шайхи мо иродатӣ падед омаду пайвастаи наздик шайх омадӣу каромот шайх медидӣ . Як рӯз аз дар хона шайх даромад , шайх гуфта буд ки сутур зин кунанд то ба зиёрати андар зан шавем , ва он музиъӣаст бар канори ншобўр дар кӯҳ кӣ ғори абрҳим онҷо бӯдаасту савмиъаи ваии онҷо . Чун буъалӣ даромад шайх гуфт моро андеша зиёрат мебошад , буъалӣ гуфт мо дар хизмат мебошем ҷамъ бисёр аз мутасаввифау мурӣдони шайху шогирдони буъалӣ бо эшон бирафтанд . Дар роҳ ки май рафтанд Не ёфтанд андохта , шайх гуфт он неро бурдоред барграфтанд ва ба шайх доданд , шайхи не дар дасти гирифта буд баҷоеи расиданд кӣ санги хора буд , шайхи он не бидон санги хораи ниҳод ва ба санги хораи андари ншохт , буъалӣ чун он бидид дар пой шайх афтод ва кас надонист кӣ дар замири буъалӣ чаҳ буд кӣ шайхи он каромат буи намӯд . Аммо хоҷаи буъалии чунон мурӣд шайх шуд кӣ кам рӯзӣ буд кӣ ба наздики шайхи монёмдӣу фаслии мшбъ дар исботи каромоти авлиёу ҳолоти мутасаввифа эрод кард ва дар баёни маротиби эшону кайфияти сулӯки ҷодаи тариқату ҳақиқати тасонифи муфради сохт чунонк машҳураст .

یک روز شیخ ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز در نشابور مجلس می‌گفت، خواجه بوعلی سینا از در خانقاه شیخ درآمد و ایشان هر دو پیش ازین یکدیگر را ندیده بودند اگرچه میان ایشان مکاتبه رفته بود. چون بوعلی از در درآمد شیخ روی بوی کرد و گفت حکمت دانی آمد. خواجه بوعلی درآمد و بنشست، شیخ با سر سخن رفت و مجلس تمام کرد و در خانه رفت، بوعلی سینا با شیخ در خانه شد و در خانه فراز کردند و با یکدیگر سه شبانروز بخلوت سخن گفتند بعد سه شبانروز خواجه بوعلی سینا برفت شاگردان او سؤال کردند کی شیخ را چگونه یافتی؟ گفت هرچ من می‌دانم او می‌بیند، و مریدان از شیخ سؤال کردند کی ای شیخ بوعلی را چگونه یافتی؟ گفت هرچ ما می‌بینیم او می‌داند و بوعلی سینا را در حقّ شیخ ما ارادتی پدید آمد و پیوسته نزدیک شیخ آمدی و کرامات شیخ می‌دیدی. یک روز از در خانۀ شیخ درآمد، شیخ گفته بود که ستور زین کنند تا به زیارت اندر زن شویم، و آن موضعیست بر کنار نشابور در کوه کی غار ابرهیم آنجا بوده است و صومعۀ وی آنجا. چون بوعلی درآمد شیخ گفت ما را اندیشۀ زیارت می‌باشد، بوعلی گفت ما در خدمت می‌باشیم جمع بسیار از متصوفه و مریدان شیخ و شاگردان بوعلی با ایشان برفتند. در راه که می‌رفتند نیی یافتند انداخته، شیخ گفت آن نی را بردارید برگرفتند و به شیخ دادند، شیخ نی در دست گرفته بود بجایی رسیدند کی سنگ خاره بود، شیخ آن نی بدان سنگ خاره نهاد و به سنگ خاره اندر نشاخت، بوعلی چون آن بدید در پای شیخ افتاد و کس ندانست کی در ضمیر بوعلی چه بود کی شیخ آن کرامت بوی نمود. اما خواجه بوعلی چنان مرید شیخ شد کی کم روزی بود کی به نزدیک شیخ مانیامدی و فصلی مشبع در اثبات کرامات اولیا و حالات متصوفه ایراد کرد و در بیان مراتب ایشان و کیفیّت سلوک جادۀ طریقت و حقّیقت تصانیف مفرد ساخت چنانک مشهورست.