Дар он вақт кӣ хоҷаи ҳасани мؤдби бородти шайхи дромддри ншобўр , ва дар хизмати шайхи бистод , ҳарч дошт аз моли дунё дар роҳи шайх сарф карду шайх ӯро хизмат даравишон фармуд ва ӯро ба тарбият риёзат мефармуд ва аз он хоҷагӣ дар ботини хоҷаи ҳасани чизеи боқӣ буд . Як рӯзи шайхи ҳасанро овоз дод ва гуфт ё ҳасани кўораҳ бар бояд гирифту басари чаҳорсуии Кирмонён бояд шуд ва ҳар шкнбаҳу ҷигари банд ки ёбӣ бибояд харид ва дар он кўораҳ бояд ниҳодан ва дар пушт гирифтану бхонқоаҳи расонӣдан . Ҳасани кўораҳ дар пушт гирифт ва ба ҳукми ишорат шайх бирафт ва он ҳаракат биравӣ сахт меомад , ба зарурати басари чаҳор сӯй Кирмонён омад ва ҳар шкнбаҳу ҷигарбанд кӣ ёфт бихареду дркўораҳи ниҳод ва бар пушт гирифт ва ӯ аз хиҷолати мардумони ҳайрон кӣ ӯро дар он муддати наздик бо ҷомҳои фахри дида буданду имрӯзи бад-ӣни сифат май диданд . Ва худ мақсӯди шайхи азин фармони ин буд кӣ он боқии хоҷагии вҳби ҷоҳ кӣ дар сар ӯст аз ваии фурӯи резад . Чун ҳасани он кўораҳ дар пушт гирифт ва барин сифат аз сари чаҳор сӯии Кирмонён ба хонақоҳ шайх оварад ба кӯии адании кӯён , ва ин як нимаи рости бозори шаҳри ншобўр буд , чун аз дар хонақоҳ даромаду пеши шайхи бистод шайх фармуд кӣ инро ҳамчунон ба дарвозаи ҳираҳ бояд бурдан ва покиза бишусту бозоўрдн , ҳамчунон ба дарвоз ҳираҳ шуд ва он олатҳо пок кард ва боз оварад . Чун бхонқоаҳ расед аз он хоҷагии вҳби ҷоҳи чизе бовай намонда буд , озоду хуш дил даромад . Шайх гуфт акнӯн инро ба матбахӣ бояд супурд то асҳобноро имшаби шкнбаҳ вое бошад , ҳасан онро бидоду асбоб рост кард ва матбахӣ бидон машғӯл шуд . Гуфт акнӯн турои ғуслӣ бояд овараду ҷомҳоءи намозии маъҳуди пӯшеду басари чаҳор сӯии Кирмонён бояд шуд ва аз онҷо то ба дарвозаи ҳираҳ бояд шуд ва аз ҳамаи аҳл бозор пурсед кӣ ҳеҷ касро дидӣ бо кўораҳ дар пушти гирифта ? пас ҳасан ба ҳукм ишорат бирафт ва аз сари бозор то охири бозор кӣ омада буд аз як як дукон пурсед , ҳеҷ кас нагуфта буд кӣ ин чунин каси родидим ё он каси ту будӣ . Чун ҳасани пеш шайх омад шайх гуфт эй ҳасани он туе кӣ худро май бинии волои ҳеҷ касро пурвой дидан ту нест , он нафас туаст кӣ туро дар чашми ту май орад ӯро қаҳр бояд кард ва чунон баҳақаш машғӯл кунӣ кӣ ӯро пурвои худ ва халқ намонад . Ҳасанро чун он ҳол мушоҳида афтод аз банди пиндору хоҷагии бакулӣ берун омад ва озод шуду матбахии он шкнбаҳи вои бпхт ва он шаб суфра ниҳоданду шайху ҷамъ бар суфра бинишастанд , шайх гуфт эй асҳобно бихӯред кӣ имшаби хоҷаи вой ҳасан мехуред .

در آنوقت کی خواجه حسن مؤدب بارادت شیخ درآمددر نشابور، و در خدمت شیخ بیستاد، هرچ داشت از مال دنیا در راه شیخ صرف کرد و شیخ او را خدمت درویشان فرمود و او را به تربیت ریاضت می‌فرمود و از آن خواجگی در باطن خواجه حسن چیزی باقی بود. یک روز شیخ حسن را آواز داد و گفت یا حسن کواره بر باید گرفت و بسر چهارسوی کرمانیان باید شد و هر شکنبۀ و جگر بند که یابی بباید خرید و در آن کواره باید نهادن و در پشت گرفتن و بخانقاه رسانیدن. حسن کواره در پشت گرفت و به حکم اشارت شیخ برفت و آن حرکت بروی سخت می‌آمد، به ضرورت بسر چهار سوی کرمانیان آمد و هر شکنبه و جگربند کی یافت بخرید و درکواره نهاد و بر پشت گرفت و او از خجالت مردمان حیران کی او را در آن مدت نزدیک با جامهای فاخر دیده بودند و امروز بدین صفت می‌دیدند. و خود مقصود شیخ ازین فرمان این بود کی آن باقی خواجگی وحب جاه کی در سر اوست از وی فرو ریزد. چون حسن آن کواره در پشت گرفت و برین صفت از سر چهار سوی کرمانیان به خانقاه شیخ آورد به کوی عدنی کویان، و این یک نیمۀ راست بازار شهر نشابور بود، چون از در خانقاه درآمد و پیش شیخ بیستاد شیخ فرمود کی این را همچنان به دروازۀ حیره باید بردن و پاکیزه بشست و بازآوردن، همچنان به درواز حیره شد و آن آلتها پاک کرد و باز آورد. چون بخانقاه رسید از آن خواجگی وحب جاه چیزی باوی نمانده بود، آزاد و خوش دل درآمد. شیخ گفت اکنون این را به مطبخی باید سپرد تا اصحابنا را امشب شکنبه وایی باشد، حسن آنرا بداد و اسباب راست کرد و مطبخی بدان مشغول شد. گفت اکنون ترا غسلی باید آورد و جامهاء نمازی معهود پوشید و بسر چهار سوی کرمانیان باید شد و از آنجا تا به دروازۀ حیره باید شد و از همه اهل بازار پرسید کی هیچ کس را دیدی با کوارۀ در پشت گرفته؟ پس حسن به حکم اشارت برفت و از سر بازار تا آخر بازار کی آمده بود از یک یک دکان پرسید، هیچ کس نگفته بود کی این چنین کس رادیدیم یا آن کس تو بودی. چون حسن پیش شیخ آمد شیخ گفت ای حسن آن تویی کی خود را می‌بینی والا هیچ کس را پروای دیدن تو نیست، آن نفس تو است کی ترا در چشم تو می‌آرد او را قهر باید کرد و چنان بحقّش مشغول کنی کی او را پروای خود و خلق نماند. حسن را چون آن حال مشاهده افتاد از بند پندار و خواجگی بکلی بیرون آمد و آزاد شد و مطبخی آن شکنبه وای بپخت و آن شب سفره نهادند و شیخ و جمع بر سفره بنشستند، شیخ گفت ای اصحابنا بخورید کی امشب خواجه وای حسن می‌خورید.