Шайх гуфт худованди таъолии пеш аз онкии ин қолабҳо бёФриди ҷонҳоро ба чиҳил ҳазор соли бёФриду дармаҳалли қурби бдошт ва онгаҳ нурӣ баришон нисор кард вдонст ки ҳар ҷонӣ аз он нур чаҳ насиб ёфт бар қадари он насиби эшонро навохта медошт то дар он нур меосуданд ва дар он парварда май гаштанд ,у касоне ки дарин дунё бо якдигари қарор ва инс ёбанд , онҷо бо якдигарашон наздикӣ бӯда бошад , ӣнҷои якдигарро дӯст доранд эшонро дӯст худоӣ гӯйанд онгаҳ ҳаркии худоиро ҷӯяд бидон талаб ба якдигар буи баранд кмотшоми алхил , чун асбон . Агар яке ба мағриб бошад ва яке ба машриқи инсу тасаллӣ ба ҳадис якдигар ёбанд ва агар яке дар қарн аввал уфтаду дигар дар қарни панҷуми ин охирро фоидау тасаллии ҷуз ба сухан аввал набошад , ин қавми бФзли ҳақи таъолӣ ороста бошанд , ба ҳеҷ чиз аз худованд барнагарданд на ба бало на ба нъмо на ба каромот ва на ба мақомот . Ҳарки ба чизеи азин маъонӣ фурӯд ояд ҷузи дурӯғ зан набошад барои онкии каромоту мақомоту дараҷоти ҳама на худоист , ҳамаи насиб бандаасту ҳаркии бад-ӣн фурӯ омад насиби парасти гашт .

شیخ گفت خداوند تعالی پیش از آنکه این قالبها بیافرید جانها را به چهل هزار سال بیافرید و درمحل قرب بداشت و آنگه نوری بریشان نثار کرد ودانست که هر جانی از آن نور چه نصیب یافت بر قدر آن نصیب ایشان را نواخته می‌داشت تا در آن نور می‌آسودند و در آن پرورده می‌گشتند، و کسانی که درین دنیا با یکدیگر قرار و انس یابند، آنجا با یکدیگرشان نزدیکی بوده باشد، اینجا یکدیگر را دوست دارند ایشان را دوست خدایی گویند آنگه هرکه خدای را جوید بدان طلب به یکدیگر بوی برند کماتشام الخیل، چون اسبان. اگر یکی به مغرب باشد و یکی به مشرق انس و تسلی به حدیث یکدیگر یابند و اگر یکی در قرن اول افتد و دیگر در قرن پنجم این آخر را فایده و تسلی جز به سخن اول نباشد، این قوم بفضل حقّ تعالی آراسته باشند، به هیچ چیز از خداوند برنگردند نه به بلا نه به نعما نه به کرامات و نه به مقامات. هرکه به چیزی ازین معانی فرود آید جز دروغ زن نباشد برای آنکه کرامات و مقامات و درجات همه نه خداییست، همه نصیب بنده است و هرکه بدین فرو آمد نصیب پرست گشت.