Шайхро пурседанд аз маънии ин оят кӣ влзкри аллоҳ Акбар гуфт маънӣ онаст кӣ ёд кард худованди бандаи хешро бузургтар . Зеро кӣ банда ӯро ёд натавон кард то аз нахусти аўбндаҳро ёд накунад , он бузургтар ки худованди бандаро ёд кунаду бандаро тавфиқ диҳад то банда низ худовандро ёд кунад . Некӯи бенгарӣ ӯ май худро ёд кунад вбндаҳи ҳеҷ кас нест дар миёна , банда бисёре бадваду гирд ҷаҳон барояд , пиндорад ки роҳатӣ ҳаст , ҷое бе ӯ набошад , ҳркҷои шӯй то аўнбўд роҳат набӯд , ӯ худ ҳама ҷое ҳаст , ҳам ӣнҷои ӯро май бинии байт :

شیخ را پرسیدند از معنی این آیت کی وَلذِکر اللّه اکبر گفت معنی آنست کی یاد کرد خداوند بندۀ خویش را بزرگتر. زیرا کی بنده او را یاد نتوان کرد تا از نخست اوبنده را یاد نکند، آن بزرگتر که خداوند بنده را یاد کند و بنده را توفیق دهد تا بنده نیز خداوند را یاد کند. نیکو بنگری او می‌خود را یاد کند وبنده هیچ کس نیست در میانه، بنده بسیاری بدود و گرد جهان برآید، پندارد که راحتی هست، جایی بی‌او نباشد، هرکجا شوی تا اونبود راحت نبود، او خود همه جایی هست، هم اینجا اورا می‌بینی بیت: