Одинаи бист вҳФтми моҳи раҷаби санаи арбаъӣну арбъмоӣаҳ :

آدینه بیست وهفتم ماه رجب سنة اربعین و اربعمائة:

Пас хоҷаи алейкро ки аз ншобўр буду мурӣди шайх буд гуфт бар пой бояд хост , алейк бархест , гуфт акнӯн бншобўр бояд рафт басаи рӯзу басаи рӯзи муроҷиат бояд карду онҷо рӯйгарро саломи гӯйӣ ва бигӯе эшон мегӯйанд кӣ он карбос кӣ барои охирати ниҳода дар кор эшон кун . Алейк ҳам дар соъат рӯй бароаи ниҳоду мақсӯд ҳосил кард . Шайхи ин васиятҳо бикрад дар маҷлис , пас ҳам дар маҷлис рӯй ба хоҷа абдукарим кард ва гуфт дар зиндагонии шуғли таҳорати мотў тимор медошта дар вафоти ҳам турои тимор бояд дошт . Дар ғусли мо тақсир макун ва бо ҳасан ёр бош ва бохабар бош то дарон даҳшатӣ науфтад ва ба шароиту сунан қиём кунӣ кӣ эшон маҳфӯзанд ва агар тарк суннатӣ равад бози намоянд . Сутур зин кунед . Чун асб зин карданд барнишасту гирди меҳана май гашт ва ҳарҷое кӣ хилват карда буд видоъ мекард . Ҳасан мؤдб гуфт кӣ ман дар рикоб шайх мерафтам ва меандешедам кӣ баъд аз вафоти шайхи ман хадама чунин кунаму дилам бо воми машғӯл буд дарин андеша будам , шайхи Аннани бозкшид ва рӯй ба ман кард ва гуфт , шеър :

پس خواجه علیک را که از نشابور بود و مرید شیخ بود گفت بر پای باید خاست، علیک برخاست، گفت اکنون بنشابور باید رفت بسه روز و بسه روز مراجعت باید کرد و آنجا روی گر را سلام گویی و بگویی ایشان می‌گویند کی آن کرباس کی برای آخرت نهادۀ در کار ایشان کن. علیک هم در ساعت روی براه نهاد و مقصود حاصل کرد. شیخ این وصیتها بکرد در مجلس، پس هم در مجلس روی به خواجه عبدالکریم کرد و گفت در زندگانی شغل طهارت ماتو تیمار می‌داشتۀ در وفات هم ترا تیمار باید داشت. در غسل ما تقصیر مکن و با حسن یار باش و باخبر باش تا درآن دهشتی نیفتد و به شرایط و سنن قیام کنی کی ایشان محفوظند و اگر ترک سنتی رود باز نمایند. ستور زین کنید. چون اسب زین کردند برنشست و گرد میهنه می‌گشت و هرجایی کی خلوت کرده بود وداع می‌کرد. حسن مؤدب گفت کی من در رکاب شیخ می‌رفتم و می‌اندیشیدم کی بعد از وفات شیخ من خدمة چنین کنم و دلم با وام مشغول بود درین اندیشه بودم، شیخ عنان بازکشید و روی به من کرد و گفت، شعر:

Ман аз даст бишудам , шайх гуфт эй ҳасани дили машғӯли мадор кӣ бўсъд додо меояд баъд аз вафоти моу дили ту аз вом фориғ гирданд . Ва чун шайхи моро вафот дар расед баъд аз он ҳаргизи хоҷаи ҳасани мؤдби ҳеҷ хизмат натавонист кард даравишонро , хизмати даравишони хоҷаи бўтоҳру фарзандон ӯ карданд чунонк ишорати шайхи бўдўи баъд аз вафоти шайхи басаи рӯзи бўсъди додо аз ғазнӣн бариседу воми бгзорд . Пас шайх бо сарой хеш омаду андаки мояи ранҷури гашту пайвастаи мурӣдону фарзандони шайхи бхдмт вай буданд ва аз шайхи мо савол карданд кӣ дар пеши ҷинозаи шумо кадом оят хонанд ? шайх гуфт ин корӣ бузург бошад аммо ин байт бояд хонд :

من از دست بشدم، شیخ گفت ای حسن دل مشغول مدار کی بوسعد دادا می‌آید بعد از وفات ما و دل تو از وام فارغ گرداند. و چون شیخ ما را وفات در رسید بعد از آن هرگز خواجه حسن مؤدب هیچ خدمت نتوانست کرد درویشان را، خدمت درویشان خواجه بوطاهر و فرزندان او کردند چنانک اشارت شیخ بودو بعد از وفات شیخ بسه روز بوسعد دادا از غزنین برسید و وام بگزارد. پس شیخ با سرای خویش آمد و اندک مایه رنجور گشت و پیوسته مریدان و فرزندان شیخ بخدمت وی بودند و از شیخ ما سؤال کردند کی در پیش جنازۀ شما کدام آیت خوانند؟ شیخ گفت این کاری بزرگ باشد اما این بیت باید خواند:

Пас он рӯз кӣ ҷинозаи шайх аз сарой берун овараданд ин байти брхўонднд . Ва ҳам дарин рӯз аз шайх пурседанд кӣ бар турбати шумо шҳдоллаҳу оят курсӣ нависем ётборк ? шайх мо гуфт он корӣ баландаст ин қитъа бояд навишт :

پس آن روز کی جنازۀ شیخ از سرای بیرون آوردند این بیت برخواندند. و هم درین روز از شیخ پرسیدند کی بر تربت شما شهداللّه و آیت کرسی نویسیم یاتبارک؟ شیخ ما گفت آن کاری بلند است این قطعه باید نوشت:

Ва касӣри дрҳқи ъзаҳ қитъа мегуяд ва имло кард :

و کثیر درحقّ عزه قطعۀ می‌گوید و املا کرد:

Пас баъд аз вафоти шайхи ин ҳар ду қитъа дар се хат бар турбат шайх навиштанд .

پس بعد از وفات شیخ این هر دو قطعه در سه خط بر تربت شیخ نوشتند.

Ва пеш аз вафоти шайхи мо бадви рӯз бар лафзи муборак шайх бирафт бўқтӣ ки фарзандону мурӣдони пеш ӯ нишаста буданд рӯй бадишон кард ва гуфт наамма аллоҳи маҷҳӯлаи мо домати маҳсӯлаи Фозои Фқдти урфат .

و پیش از وفات شیخ ما بدو روز بر لفظ مبارک شیخ برفت بوقتی که فرزندان و مریدان پیش او نشسته بودند روی بدیشان کرد و گفت نعمة اللّه مجهولة ما دامت محصولة فاذا فقدت عرفت.

Ва бози пасини сухан кӣ шайх гуфт ин буд кӣ гуфт гӯши боздорӣад то имони бакори халқ бузён наёред .

و باز پسین سخن کی شیخ گفت این بود کی گفت گوش بازدارید تا ایمان بکار خلق بزیان نیارید.

Хоҷа абдукарим гуфт кӣ шем рӯзи панҷшанбеи чашм боз кард ва гуфт бхўоҷаҳи бўтоҳр : алейк омад ? гуфт на . Шайхи чашм бар ҳам ниҳод . Ман бархестам ва берун шудам , алейк дар расед , ман бдрхонаҳ шудам ва бо хоҷа бўтоҳр гуфтам алейк омад ва карбос оварад . Бўтоҳр бо шайх бигуфт шайхи чашм боз кард ва бо хоҷа бўтоҳр гуфт чаҳ май гӯйӣ ? гуфт алейк расед . Ва шайх гуфт алҳмдллаҳу нафас мунқатиъ шуд чаҳоруми шаъбони санаи арбаъӣну арбъмоӣаҳ .

خواجه عبدالکریم گفت کی شیم روز پنجشنبه چشم باز کرد و گفت بخواجه بوطاهر: علیک آمد؟ گفت نه. شیخ چشم بر هم نهاد. من برخاستم و بیرون شدم،علیک در رسید، من بدرخانه شدم و با خواجه بوطاهر گفتم علیک آمد و کرباس آورد. بوطاهر با شیخ بگفت شیخ چشم باز کرد و با خواجه بوطاهر گفت چه می‌گویی؟ گفت علیک رسید. و شیخ گفت الحمدلله و نفس منقطع شد چهارم شعبان سنة اربعین و اربعمائة.