Ва мо вақти субҳ ба ғусли машғӯли шудем ва шайх гуфта буд кӣ ин карбос нимӣ мезар кунед внимӣ бадуш мо дрги ирид ва мо дрўтоءи мопичид ва зиёдат макунед .

و ما وقت صبح به غسل مشغول شدیم و شیخ گفته بود کی این کرباس نیمی میزر کنید ونیمی بدوش ما درگ یرید و ما دروطاء ماپیچید و زیادت مکنید.

Хоҷа абдукарим гуфт чун шайхро бар кафан ниҳодем хоҷаи бўтоҳру ҷумлаи фарзандони шайх ҳозир буданд ва ман аз сӯии пой шайх будам чун ба шайх нигоҳ кардам шайх чашм бикшод ва ба мсбҳаҳи дасти рост бар рони худ ашорот кард чунонк ҳамаи ҷамъ ки онҷо буданд бидиданд , бнгристми як нима аз гӯша мезар буи брнкшидаҳ будам ҳоле рост кардам . Ва ин он сухан буд кӣ гуфта буд кӣ гӯши боздор .

خواجه عبدالکریم گفت چون شیخ را بر کفن نهادیم خواجه بوطاهر و جملۀ فرزندان شیخ حاضر بودند و من از سوی پای شیخ بودم چون به شیخ نگاه کردم شیخ چشم بگشاد و به مسبحۀ دست راست بر ران خود اشارات کرد چنانک همه جمع که آنجا بودند بدیدند، بنگریستم یک نیمۀ از گوشۀ میزر بوی برنکشیده بودم حالی راست کردم. و این آن سخن بود کی گفته بود کی گوش بازدار.

Чун офтоби баромади шайхро беруни бурданд ва бар вай намоз гузорданад ва ҷиноза бардоштанд то аз дар сарои шайх дрмшҳд оваранд . То вақти чошти он ҷиноза дар ҳўомондаҳ буд ва ҳарчанд халқ қӯт мекарданд менарафт то хоҷаи наҷҷори хоҷаи ҳмўиаҳи рогФти шайхи туро чаҳ фармӯдааст вақт омад ё на ? ҳмўиаҳ ба ҳукми васияти шайх чӯб бикашеду халқро давр мекард то ҷиноза ба Машҳад овараданд ва дафн карданд ва аз ҷумлаи каромот кӣ дарин байн мушоҳида афтод ин буд кӣ Тахтии баланд буд кӣ бе пояи барин тахт натавонистӣ шуд ӯро барони тахт ғусл карданд дар вақти вафот ӯ дар зовия ӯ кӣ дар сарой ӯст дар баробари Машҳад ва он тахтро аз он мавзе кӣ шайхро шаста буданд , ҳаргиз аз онҷои нҷнбониднду баҳри вақт кӣ зовия мураттаб кардандӣ замин ӯро арзх кардандӣ взироини тахтро арзх кардандӣ , чунон будӣ кӣ даст аз он бдоштндии ҳолеи он ҷумлаи арзхи базмин фурӯ шудӣу хок бар зӯр омадӣ ва ба кароти ин таҷриба карда буданд ва дар як рӯз чанд бори бгчу арзхи он мавзе муҳкам карда буданд ва ҳам дар соъати базмин фурӯ шуда буд ва ҳамон хоки нарм бар зӯри омада , ҳаргизи он қадари замин кӣ об шустани шайхи буии расида будӣ қарор нагирифт .

چون آفتاب برآمد شیخ را بیرون بردند و بر وی نماز گزاردند و جنازه برداشتند تا از در سرای شیخ درمشهد آورند. تا وقت چاشت آن جنازه در هوامانده بود و هرچند خلق قوّت می‌کردند می‌نرفت تا خواجه نجار خواجه حمویه راگفت شیخ ترا چه فرموده است وقت آمد یا نه؟ حمویه به حکم وصیت شیخ چوب بکشید و خلق را دور می‌کرد تا جنازه به مشهد آوردند و دفن کردند و از جملۀ کرامات کی درین بین مشاهده افتاد این بود کی تختی بلند بود کی بی‌پایه برین تخت نتوانستی شد او را برآن تخت غسل کردند در وقت وفات او در زاویۀ او کی در سرای اوست در برابر مشهد و آن تخت را از آن موضع کی شیخ را شسته بودند، هرگز از آنجا نجنبانیدند و بهر وقت کی زاویه مرتب کردندی زمین او را ارزخ کردندی وزیراین تخت را ارزخ کردندی، چنان بودی کی دست از آن بداشتندی حالی آن جملۀ ارزخ بزمین فرو شدی و خاک بر زَوَر آمدی و به کرّات این تجربه کرده بودند و در یک روز چند بار بگچ و ارزخ آن موضع محکم کرده بودند و هم در ساعت بزمین فرو شده بود و همان خاک نرم بر زَوَر آمده، هرگز آن قدر زمین کی آب شستن شیخ بوی رسیده بودی قرار نگرفت.