Аз ҷадами шайхи алисломи Абусаъди шайхи раҳмаи аллоҳ ривоят карданд кӣ ӯ гуфт вақте броҳии беруни шудем бо ҷамъӣ аз даравишон , боронӣ сахт биёмад , мо дар паноҳии шудем чанд шабонаи рӯзу сутурон бебарг монда буданд , якбор аз дили танагӣ бар зФон ман рафт ин чист кӣ мекунӣ ? он шаб бихуфтам шайхро бихоб дидам кӣ гуфт эй бўсъди чунон сухани гуфтани бача кор ояд , чандон гӯй кӣ дар шафоат мо гунҷад . Бедор шудам , тавба кардам ва бисёр бигиристам .

از جدم شیخ الاسلام ابوسعد شیخ رحمه اللّه روایت کردند کی او گفت وقتی براهی بیرون شدیم با جمعی از درویشان، بارانی سخت بیامد، ما در پناهی شدیم چند شبانه روز و ستوران بی‌برگ مانده بودند، یکبار از دل تنگی بر زفان من رفت این چیست کی می‌کنی؟ آن شب بخفتم شیخ را بخواب دیدم کی گفت ای بوسعد چنان سخن گفتن بچه کار آید، چندان گوی کی در شفاعت ما گنجد. بیدار شدم، توبه کردم و بسیار بگریستم.