Шайх маҳд боравадӣ мардии азиз ва бузургвор бӯдаасту муътақиди фӣау султони санҷари мурӣд ӯ гашта бо тамомати лашкар ӯ ,у ӯрои аҳволи некӯ ва ба наздики аҳли рӯзгори мақбул . Дар аҳди падарами нуриддини мунаввари раҳмаи аллоҳи алайҳ кӣ ӯ ходими буқъаи шайх буду пайрави пешвои фарзандони шайх , бмиҳнаҳ омад ба зиёрати равзаи шайх чун зиёрати бикради он рӯзи ббўд ва шаб даромаду ҷамъ аз суфрау намоз хуфтан фориғ шуданд , шамъи Машҳади бқрор ҳар шаб биниҳоданду мақарёни пеши турбати шайхи қуръони брхўонднду ҷамъи мутасаввифау мардумони зиёрат биҷой овараданд , шайх маҳд гуфт маро андеша мебошад кӣ имшаби дарин Машҳад бар сари турбат мақом кунаму бъбодтии машғӯли гирдам . Фарзандон шайх гуфтанд кӣ ин маъҳуд набӯдаасту баъд аз вафоти шайхи ҳеҷ кас ба шаб дар ӣнҷои қарор натавонад гирифт кӣ шайхи ишорат фармӯдааст кӣ рӯзи шумо росту шаби ҷамъии дигарро яъне ҷинёнро ,у ҳамаи шаб кӣ дар Машҳад буд ва қуфл барниҳода , ҳарки гӯш дорад овоз башнавад чндонкаҳ гуфтанд фоида набӯд ходим берун омад ва равшаноӣ барграфт ва дар Машҳад аз берун бибаст ва қуфл кард ва бирафту ҷамъи суфиён бар бом шуданд кӣ фасли тобистони бўдўи сар боз ниҳоданд , ҳануз дар хоб нарафта буданд ки фарёди шайхи маҳд аз Машҳади баромад , суфиён аз бом бзир омаданд , маҳдро дар кӯй бар дар ҳавзи хонаи суфиён бар канор ҷӯй нишаста диданд ва ҳар ду пой дар оби ниҳода , ӯро барграфтанд вбдр Машҳад шуданд , бнгристнд дар Машҳади барқарори қуфл буд , ӯро бар боми бурданду азу савол карданд ки чаҳ ҳолат буд ? шайх маҳд гуфт чун шамъ барграфтанд ва дар Машҳад бибастанд ва ман ба намоз машғӯл шудам ракаатӣ чанд бгзордм ва бинишастаму сари бҷиби худ дркшидм то соъатӣ тафаккурӣ кунам ,тарӣ аз об бпоим расед чашм боз кардам хештан дар миён кӯй дидам бар канор ҷӯй нишаста , пой дар оби ниҳода чунонк шумо мушоҳида кардед . Он шаби шайхи маҳд бар бом бихуфт , саҳаргоҳ ки ходим дар Машҳад боз карду шамъ дар Машҳад биниҳод , кафши шайхи маҳди азмшҳд берун овараду пеш вай биниҳод . Пас шайхи маҳд чанд рӯзи бмиҳнаҳ мақом карду бозгашт . Чун ба нисо боз расед машойихи нисои азуӣ савол карданд кӣ фарзандони шайх чигуна ёфтӣ гуфт мунаввар мунавварӣ дидам ва ин дар ҳақ падарам гуфт раҳмаи аллоҳи алайҳ .

شیخ مهد بارودی مردی عزیز و بزرگوار بوده است و معتقد فیه و سلطان سنجر مرید او گشته با تمامت لشکر او، و اورا احوال نیکو و به نزدیک اهل روزگار مقبول. در عهد پدرم نورالدین منور رحمة اللّه علیه کی او خادم بقعۀ شیخ بود و پیرو پیشوای فرزندان شیخ، بمیهنه آمد به زیارت روضۀ شیخ چون زیارت بکرد آن روز ببود و شب درآمد و جمع از سفره و نماز خفتن فارغ شدند، شمع مشهد بقرار هر شب بنهادند و مقریان پیش تربت شیخ قرآن برخواندند و جمع متصوفه و مردمان زیارت بجای آوردند، شیخ مهد گفت مرا اندیشه می‌باشد کی امشب درین مشهد بر سر تربت مقام کنم و بعبادتی مشغول گردم. فرزندان شیخ گفتند کی این معهود نبوده است و بعد از وفات شیخ هیچ کس به شب در اینجا قرار نتواند گرفت کی شیخ اشارت فرموده است کی روز شما راست و شب جمعی دیگر را یعنی جنیان را، و همه شب کی دَر مشهد بود و قفل برنهاده، هرکه گوش دارد آواز بشنود چندانکه گفتند فایده نبود خادم بیرون آمد و روشنایی برگرفت و در مشهد از بیرون ببست و قفل کرد و برفت و جمع صوفیان بر بام شدند کی فصل تابستان بودو سر باز نهادند، هنوز در خواب نرفته بودند که فریاد شیخ مهد از مشهد برآمد، صوفیان از بام بزیر آمدند، مهد را در کوی بر در حوض خانۀ صوفیان بر کنار جوی نشسته دیدند و هر دو پای در آب نهاده، او را برگرفتند وبدر مشهد شدند، بنگریستند در مشهد برقرار قفل بود، او را بر بام بردند و ازو سؤال کردند که چه حالت بود؟ شیخ مهد گفت چون شمع برگرفتند و در مشهد ببستند و من به نماز مشغول شدم رکعتی چند بگزاردم و بنشستم و سر بجیب خود درکشیدم تا ساعتی تفکری کنم، تری از آب بپایم رسید چشم باز کردم خویشتن در میان کوی دیدم بر کنار جوی نشسته، پای در آب نهاده چنانک شما مشاهده کردید. آن شب شیخ مهد بر بام بخفت، سحرگاه که خادم در مشهد باز کرد و شمع در مشهد بنهاد، کفش شیخ مهد ازمشهد بیرون آورد و پیش وی بنهاد. پس شیخ مهد چند روز بمیهنه مقام کرد و بازگشت. چون به نسا باز رسید مشایخ نسا ازوی سؤال کردند کی فرزندان شیخ چگونه یافتی گفت منور منوری دیدم و این در حقّ پدرم گفت رحمة اللّه علیه.