Хоҷаи эмоми Абулмаъолӣ қширӣ гуфт : баъд аз вафоти шайхи бўсъиди бчнди солҳо ба ншобўр дар хонақоҳи шайх даъватӣ карда буданд ва ман бо падари хеш ва бо ҳар ду ъам худ эмоми Абунасру эмоми Абӯсаид дар онҷоӣ будему ҷумлаи шаҳр аз акобремау мутасаввифа ҳозир буданду фахри алисломи Абулқосими писари эмоми алҳрмини Абулмаъолии бомобўд ваов мардии мутакаббиру мутаҳаввир буду ҷавон буд , бо падарами сухан бисёр мегуфт , ӯро гуфт бисёр сухан магӯӣ шояд кӣ суфиёни моро бозхост кунанд . Фхролослом гуфт брсблти ҳамаи суфиёни онгоҳ кӣ ба манзалати ҷунайд расида бошанд ! ин калима бигуфт ва ҳамчунон сухан мегуфт . Гурба аз дрхонқоаҳ дар омад ва азкнор даргирифт ва як якро аз он ҷамъ мебуиед , чун ба Фхролослом расед ӯро ббўиид ва бар ваии шошиди вбдри хонақоҳ берун шуд . Фхролослом бишикаст ва бидонаст кӣ ин қафо аз куҷо хӯрд , бархест то истиғфор кунад , ҷамъи ишорати бхўоҷаҳи эмоми бўсъид қширӣ карданд ки ӯ бузургтар ҷамъ буд , чун бдонстнд ки чаҳ рафтааст . Гуфт ин истиғфор дар шайхи Абӯсаиди абўолхир бояд кард кӣ ин каромоти вай буд кӣ ин хонақоҳ вайаст ва ӯ баъд ба чандини солҳо аз вафоти хеш мушаррафаст бар ҳолот ки чун аз ҷамъи яке бехурдакӣ дар вуҷӯд омад гӯши моли он бача ваҷҳ дод . Пас ҳамаи ҷамъи барин муттафиқи гаштанду Фхролослом рӯй сӯй меҳана кард ва истиғфор карду ҷамъро ҳолатҳо падед омад ва хрқҳо афтод ва вақте хуш бирафт .

خواجه امام ابوالمعالی قشیری گفت: بعد از وفات شیخ بوسعید بچند سالها به نشابور در خانقاه شیخ دعوتی کرده بودند و من با پدر خویش و با هر دو عم خود امام ابونصر و امام ابوسعید در آنجای بودیم و جملۀ شهر از اکابر ایمه و متصوفه حاضر بودند و فخر الاسلام ابوالقاسم پسر امام الحرمین ابوالمعالی بامابود واو مردی متکبر و متهور بود و جوان بود، با پدرم سخن بسیار می‌گفت، او را گفت بسیار سخن مگوی شاید کی صوفیان ما را بازخواست کنند. فخرالاسلام گفت برسبلت همۀ صوفیان آنگاه کی به منزلت جنید رسیده باشند! این کلمه بگفت و همچنان سخن می‌گفت. گربۀ از درخانقاه در آمد و ازکنار درگرفت و یک یک را از آن جمع می‌بویید، چون به فخرالاسلام رسید او را ببویید و بر وی شاشید وبدر خانقاه بیرون شد. فخرالاسلام بشکست و بدانست کی این قفا از کجا خورد، برخاست تا استغفار کند، جمع اشارت بخواجه امام بوسعید قشیری کردند که او بزرگتر جمع بود، چون بدانستند که چه رفته است. گفت این استغفار در شیخ ابوسعید ابوالخیر باید کرد کی این کرامات وی بود کی این خانقاه ویست و او بعد به چندین سالها از وفات خویش مشرف است بر حالات که چون از جمع یکی بی‌خردکی در وجود آمد گوش مال آن بچه وجه داد. پس همه جمع برین متفق گشتند و فخرالاسلام روی سوی میهنه کرد و استغفار کرد و جمع را حالتها پدید آمد و خرقها افتاد و وقتی خوش برفت.