Хоҷаи Носири писари шайхи мо қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар меҳана бемор шуд баъди азўФоти шайх , ба муддатии бтбиб бтўс шуд , чанд рӯзҳо онҷо буд , чун андакӣ сиҳҳат ёфт рӯй ба гӯристони сФолқони ниҳод ба зиёрати машойих . Чун бозомад он шаб бихуфт , шайхро дид ки бо ӯ гуфт эй Носир

خواجه ناصر پسر شیخ ما قدس اللّه روحه العزیز در میهنه بیمار شد بعد ازوفات شیخ، به مدتی بطبیب بطوس شد، چند روزها آنجا بود، چون اندکی صحت یافت روی به گورستان سفالقان نهاد به زیارت مشایخ. چون بازآمد آن شب بخفت، شیخ را دید که با او گفت ای ناصر

Хоҷаи Носир аз хоб даромад , ҳолеи азм меҳана карду дигари рӯз бгоҳ аз Тӯс берун омад ва бмиҳнаҳ омад ва ҳам дар он моҳи брҳмти пайваст .

خواجه ناصر از خواب درآمد، حالی عزم میهنه کرد و دیگر روز بگاه از طوس بیرون آمد و بمیهنه آمد و هم در آن ماه برحمت پیوست.