Ҳикоят аз ашраф абўолимонӣ шунидам ки ӯ нақл кард аз пери Муҳамади абўосҳқ , гуфт аз падари худ шунӯдам ки шайхи асбӣ каммият дошт ки ҳеҷ касро дасти надодӣ ки барнишастӣ аз тундӣ ки будӣ ва чун шайхи хостӣ ки бар нишинад паҳлуи фаро дукон доштӣ то шайхи пой дар ваии даровардӣ ва чун шайх аз дунё бирафт ӯро диданди афсори гусастау оби аздидаҳи вай май давиду об ва алаф намехӯрд вҳФти шбонрўзи он асб ҳамчунин май буд вдри рӯз ҳафтум гуфтанд ин асби лоғар шудааст на об мехӯрд ва на алаф ва бузён хоҳад омад чаканем ? бо хоҷа Абутоҳир бигуфтанд хоҷа Абутоҳир гуфт бибояд кишт то даравишони азу чизе бихӯранд ва ба мардумони диҳем пас бикуштанду табаррукро ббрднд .

حکایت از اشرف ابوالیمانی شنیدم که او نقل کرد از پیر محمد ابواسحقّ، گفت از پدر خود شنودم که شیخ اسبی کمیت داشت که هیچ کس را دست ندادی که برنشستی از تندی که بودی و چون شیخ خواستی که بر نشیند پهلو فرا دکان داشتی تا شیخ پای در وی درآوردی و چون شیخ از دنیا برفت او را دیدند افسار گسسته و آب ازدیدۀ وی می‌دوید و آب و علف نمی‌خورد وهفت شبانروز آن اسب همچنین می‌بود ودر روز هفتم گفتند این اسب لاغر شده است نه آب می‌خورد و نه علف و بزیان خواهد آمد چکنیم؟ با خواجه ابوطاهر بگفتند خواجه ابوطاهر گفت بباید کشت تا درویشان ازو چیزی بخورند و به مردمان دهیم پس بکشتند و تبرّک را ببردند.