Аз пирзини алтоиФаҳи умри шоконеи шунӯдам ки ӯ гуфт ки як рӯзи хоҷаи абўолФтҳ ки писари шайх буд аз духтари шокон бо падар дар хонақоҳ нишаста буданду хоҷаи эмоми абўолФтҳи ҳикояти вафот шайх мекард ки пеш аз вафоти хеши басаи рӯз рӯй бмо кард ва гуфт рӯзи панҷшанбеи моро вафот хоҳад буду рӯзи одинаи заҳматӣ азим бошад чунонк шумо фарои ҷиноза монтўонид омад . Пас бифармуд то чодар овараданд ва чаҳор гӯшаи он чодар бигирифтанд ва дар ҳавои бозкшиднд ва моро гуфт бзири ин чодар берун шавед ва ингоред кӣ ин ҷинозаи мост . Фарзандони шайх чунон карданд кӣ шайх фармуд буд , баъд аз он басаи рӯзи ҳамон кӣ шайх ишорат намӯда буд ббўд , чун ҷиноза берун овараданд чандон заҳмат буд кӣ мо фарзандони шайхи фарои наздик ҷиноза натавонистем рафт ин ҳикоят мегуфт ва ҳарду мегиристанд .

از پیرزین الطایفه عمر شوکانی شنودم که او گفت که یک روز خواجه ابوالفتح که پسر شیخ بود از دختر شوکان با پدر در خانقاه نشسته بودند و خواجه امام ابوالفتح حکایت وفات شیخ می‌کرد که پیش از وفات خویش بسه روز روی بما کرد و گفت روز پنجشنبه ما را وفات خواهد بود و روز آدینه زحمتی عظیم باشد چنانک شما فرا جنازۀ مانتوانید آمد. پس بفرمود تا چادری آوردند و چهار گوشۀ آن چادر بگرفتند و در هوا بازکشیدند و ما را گفت بزیر این چادر بیرون شوید و انگارید کی این جنازۀ ماست. فرزندان شیخ چنان کردند کی شیخ فرمود بود، بعد از آن بسه روز همان کی شیخ اشارت نموده بود ببود، چون جنازه بیرون آوردند چندان زحمت بود کی ما فرزندان شیخ فرا نزدیک جنازه نتوانستیم رفت این حکایت می‌گفت و هردو می‌گریستند.