Дар он вақт кӣ шайх ба муҷоҳидату риёзати машғӯл буд бики моҳ ва ду моҳ аз хонаи ғоиб будӣ ва ӯро касе боз наёфтӣ , хоҷаи бўтоҳри кӯдак буду шайхро дӯст доштӣу бҳрўқт кӣ шайхи ғоиб будӣ ӯ сахти музтариби гаштӣу ҳамаи рӯзи шайхро талаб кардӣ . Вақте шайх чанд рӯз буд кӣ ғоиб буд ва бо сарой нарасида буд , бўтоҳр изтироб мекарду тобистони гарм буд як рӯзи бомдод бгоҳ бархесту гирди сҳроҳоءи меҳанау ибодати ҷоиҳоءи шайх май гашт ва ҳарҷо кӣ работӣу масҷидӣу гӯристонӣ буд кӣ медонист кӣ онҷо хилватӣ тавонад буд ҳамаи бгшт ва ҳеҷ ҷои шайхро боз наёфт , рӯзи неки гарм ва ӯ монда шуда , намози пешини бадари работӣ куҳан омад кӣ аз ибодати ҷойҳои шайх буд дар работи баста буд , дар бузади иттифоқро шайх дар онҷо буд шайх дар бозгшод , бўтоҳрро дид бар он ҳолат , гармо дар вай асар карда ва ҳазор қатраи об аз рӯй вмўӣу андом равон гашта , . Чун шайхро бидид биФтод , об аз чашми шайх равон шуд , гуфт ё ботоҳир чаҳ бӯдаасту бачаи кори омада ? гуфт эй шайхи маро ту мебоистӣ шайх гуфт чун турои моро май бояд дар дунё бо мо бошӣ ва дар хок бо мо бошӣ ва дар биҳишт бомо бошӣ пас дасти бози бараду бўтоҳрро дар канор гирифт ва дар работи бараду пайваста бо шайх будӣ то вақти вафоти шайху баъд аз он чун хоҷаи бўтоҳрро вафот расед , фарзандони шайхи азин сухани ғофил монда буданд ва фаромӯш карда хостанд ки ӯро ба гӯристон дафн кунанд ҳолеи боронии азими оғози ниҳод , эшон таваққуф карданду борони ҳам дами зиёдат буд се шабонаи рӯзи ҷинозаро дар Машҳад медоштанд яке аз хавоси мурӣдон шайх гуфт на шайх фармӯдааст ки ту дар хок бо мо хоҳӣ буд , ӯро дар ҷавори турбати шайхи дафн бояд кард кӣ ин борон ало гуфт шайхро наёмадаасту каромоти вай , чун ӯ ин калима бигуфт ҳамгинонро сухани шайх ёд омад ва ӯро тасдиқ карданду қтибаҳи номӣ буд дар кӯии суфиён дар ҷавори Машҳади шайх кӣ кор гул кардӣу шайхро хок ӯ ҳафр карда буд , ӯро талаб карданд то хок барканд пора аз кулӯх берун афтоду сӯрохии бхоки шайхи дршд , қтибаҳи наъраи бузаду кулӯхро боз дар он сӯрохи ниҳоди вбиҳўши биФтоду мардумон ба хок нигоҳ карданд , ӯ биҳуш буд , аз хок баркашиданду бахонаи бурданду бўтоҳрро дафн карданд ҳануз даст аз хоки тамом ниФшондаҳ буданд кӣ борони бози аистодўи офтоби баромад ва он каромати шайх буд вқтибаҳ ҳамчунон биҳуши чиҳил рӯз бимонада буд ва таҳқиқ нашуд ки ӯ чаҳ дида буду баъди чиҳил рӯзи брҳмти худои пайваст .

در آن وقت کی شیخ به مجاهدت و ریاضت مشغول بود بیک ماه و دو ماه از خانه غایب بودی و او را کسی باز نیافتی، خواجه بوطاهر کودک بود و شیخ را دوست داشتی و بهروقت کی شیخ غایب بودی او سخت مضطرب گشتی و همه روز شیخ را طلب کردی. وقتی شیخ چند روز بود کی غایب بود و با سرای نرسیده بود، بوطاهر اضطراب می‌کرد و تابستان گرم بود یک روز بامداد بگاه برخاست و گرد صحراهاء میهنه و عبادت جایهاء شیخ می‌گشت و هرجا کی رباطی و مسجدی و گورستانی بود کی می‌دانست کی آنجا خلوتی تواند بود همه بگشت و هیچ جای شیخ را باز نیافت، روز نیک گرم و او مانده شده، نماز پیشین بدر رباطی کهن آمد کی از عبادت جایهای شیخ بود در رباط بسته بود، در بزد اتفاق را شیخ در آنجا بود شیخ در بازگشاد، بوطاهر را دید بر آن حالت، گرما در وی اثر کرده و هزار قطره آب از روی وموی و اندام روان گشته،. چون شیخ را بدید بیفتاد، آب از چشم شیخ روان شد، گفت یا باطاهر چه بوده است و بچه کار آمدۀ؟ گفت ای شیخ مرا تو می‌بایستی شیخ گفت چون ترا ما را می‌باید در دنیا با ما باشی و در خاک با ما باشی و در بهشت باما باشی پس دست باز برد و بوطاهر را در کنار گرفت و در رباط برد و پیوسته با شیخ بودی تا وقت وفات شیخ و بعد از آن چون خواجه بوطاهر را وفات رسید، فرزندان شیخ ازین سخن غافل مانده بودند و فراموش کرده خواستند که اورا به گورستان دفن کنند حالی بارانی عظیم آغاز نهاد، ایشان توقف کردند و باران هم دم زیادت بود سه شبانه‌روز جنازه را در مشهد می‌داشتند یکی از خواص مریدان شیخ گفت نه شیخ فرموده است که تو در خاک با ما خواهی بود، او را در جوار تربت شیخ دفن باید کرد کی این باران الا گفت شیخ را نیامده است و کرامات وی، چون او این کلمه بگفت همگنان را سخن شیخ یاد آمد و او را تصدیق کردند و قتیبه نامی بود در کوی صوفیان در جوار مشهد شیخ کی کار گل کردی و شیخ را خاک او حفر کرده بود، اورا طلب کردند تا خاک برکند پارۀ از کلوخ بیرون افتاد و سوراخی بخاک شیخ درشد، قتیبه نعرۀ بزد و کلوخ را باز در آن سوراخ نهاد وبیهوش بیفتاد و مردمان به خاک نگاه کردند، او بیهوش بود، از خاک برکشیدند و بخانه بردند و بوطاهر را دفن کردند هنوز دست از خاک تمام نیفشانده بودند کی باران باز ایستادو آفتاب برآمد و آن کرامت شیخ بود وقتیبه همچنان بیهوش چهل روز بمانده بود و تحقّیق نشد که او چه دیده بود و بعد چهل روز برحمت خدای پیوست.