Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим
بسم اللّه الرّحمن الرّحیم
Алҳмдллаҳи алзии нури қулӯби аўлёиаҳи блтоӣФи анворау ҷаъли сроири аҳбоӣаҳи вбўотнҳми кнўзи асрораи вкшФи ани уқули асФёӣаҳи ҳуҷби алтғёни востораҳи волслўҳўолсломи алии Муҳамади абдаи внбиаҳи вхиртаҳи ман ахёраи вълии ?алаи восҳобаҳи воъўонаҳи вонсораҳи вслми тслимои ксиро . Шукру сипосу ситоиш беқиёсу ҳамд бениҳояту саноу мдиҳ бе ғояти офаридагори маснӯъоту сонеъи махлуқотро - таъолӣу тақаддусати сифота - , он худовандӣ ки беғаразу иллату талаби фоидау хайрат , бал кӣ ба маҳзи караму камоли анояту лутфу изҳори қудрат бениҳоят , оламро бёФриду бонўоъи ғароибу бадоеъи онро махсӯс гардонид ва яке аз он ҷумлаи онк аз муштии хоки одами сафиро ки падари одамиёну мстмд оламёнаст , бёФрид , ва солҳо миёни Маккау тоӣФ , қолаб сиришта ӯро аз ҳмأи мснўни бгзошт то чун аз олами машйати вайро истеъдоди рӯҳу асткмоли нафаси инсонии ҳосили гашт , ба зевар «у нафхати фӣаи ман рӯҳӣ » қолаб ӯро биёросту исми инсоният бар вай итлоқ фармуд ва чун инсону инсу мؤонст калимотӣ андоз ҳуруфи мутаносиби мураккаб , ҳикмати болиға иқтизо кард кӣ вайро ба мӯнисӣ муҳтоҷ гардонид то ваҳшати анФрод ба мؤонсти он мӯнис аз хештан дафъ кунад . Пас ҳавворо киам албшр буд аз паҳлавии чапи ваии буруҷаи ибдоъу сиблати ихтироъ , падед овараду шаҳватро ки аз аворизи нафас ҳайвонӣаст дар ниҳоди эшон мураккаб гардонид то бавоситаи он ориз , миёни эшон қоидаи тўолду таносули мустаҳками гашту чандини ҳазор одамӣ дар ҳудӯди замину басити хоки зоҳиру пайдоу муайян ва мубин шуд ; ҳар синфӣ ба сифатии махсӯс ва ҳар тайифае ба хосиятии мавсуф , ва ҳар қавмиро зФонӣу луғатии мухолифи он дигар ; асл , якеу фурӯъу шуъаб дар асл , номутаноҳӣ , то бар камоли қудрати офаридагори далели долу бурҳон боҳар бошанд .
اَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذی نَوَّرَ قُلُوبَ اَوْلِیایِهِ بِلَطائِفِ اَنْوارِه وَ جَعَلَ سَرایِر اَحِبّائِهِ وَبَواطِنَهُمْ کُنُوزَ اسْرارِهِ وَکَشَفَ عَنْ عُقُولِ اَصْفِیائِهِ حُجُبَ الطُغْیانِ وَاَسْتارَه وَالَّصلوةُوَالسَّلامُ عَلی مُحَمَّدٍ عَبْدِه وَنَبِیِّهِ وَخَیرَتِهِ مِنْ اَخْیارِهِ وَعَلی آلِهِ وَاَصْحابِهِ وَاَعْوانِه وَاَنْصارِه وَسَلَّمَ تَسْلِیماً کَثِیراً. شکر و سپاس و ستایش بیقیاس و حمد بینهایت و ثنا و مدیح بیغایت آفریدگار مصنوعات و صانع مخلوقات را -تَعالَی و تَقَدَّسَت صفاتُه-، آن خداوندی که بیغرض و علّت و طلب فایده و خَیرَت، بل کی به محض کرم و کمال عنایت و لطف و اظهار قدرت بینهایت، عالم را بیافرید و بانواع غرایب و بدایع آن را مخصوص گردانید و یکی از آن جمله آنک از مشتی خاک آدم صفیّ را که پدر آدمیان و مُستَمدّ عالمیان است، بیافرید، و سالها میان مکّه و طائف، قالب سرشتهٔ او را از حَمَأ مسنون بگذاشت تا چون از عالم مشیّت وی را استعداد روح و استکمال نفس انسانی حاصل گشت، به زیور «و َنفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحي» قالب او را بیاراست و اسم انسانیت بر وی اطلاق فرمود و چون انسان و انس و مؤانست کلماتی انداز حروف متناسب مرکّب، حکمت بالغه اقتضا کرد کی وی را به مونسی محتاج گردانید تا وحشت انفراد به مؤانست آن مونس از خویشتن دفع کند. پس حوّا را که امّ البشر بود از پهلوی چپ وی بروجه ابداع و سبیل اختراع، پدید آورد و شهوت را که از عوارض نفس حیوانی است در نهاد ایشان مرکّب گردانید تا بواسطهٔ آن عارض، میان ایشان قاعدهٔ توالد و تناسل مستحکم گشت و چندین هزار آدمی در حدود زمین و بسیط خاک ظاهر و پیدا و معیّن و مبیّن شد؛ هر صنفی به صفتی مخصوص و هر طایفه ای به خاصیتی موصوف، و هر قومی را زفانی و لغتی مخالف آن دیگر؛ اصل، یکی و فروع و شعب در اصل، نامتناهی، تا بر کمال قدرت آفریدگار دلیل دالّ و برهان باهر باشند.
Ва фии кули шийъи ?лаи оя
و فِی کُلِّ شَیءٍ لَهُ آیةٌ
Тдли алии анаи воҳид
تَدُلُّ عَلی اَنَّهُ واحِدٌ
Ва гузидатарин фарзандони одам , сафии анбиёу русулро тақдир кард ва чун он тайифаи миёни маъбуду ибоду миёни холиқу махлуқот , всоӣт омаданд , нуфуси эшонро дар камоли таҷарруд ва дар трФъ ба дараҷае тақдир фармуд кӣ ба сӯрат бо халқ бошанд ва ба сифат бо ҳақ - ҷли ҷалола - то онч аз ҳақиқат ҳақаст , иқтибос кунанд ва ба хосияти нури набуввати бибинанд , хилоиқро бидон иршоду ҳидоят воҷиб доранд ва аз ғўоиту залолати тҳрз фармудан аз лавозим шимуранд , то аз ғмроти ҷаҳлу тӣаи таҳайюр ба соҳили наҷоту шат рушд бинишонанд ва аз дараҷаи ҳайвонӣ ба ҳади нутқу сифати инсонӣ махсӯс гирданд ва пас аз табақаи анбиё , авлиёро ки асҳоби каромоту арбоби муноҷот ва мақомотанд ,у андари роҳи маънӣ ба русулу анбиёи наздик ,у фарқи миёни он тайифау табақаи анбиё беш аз он нест ки набӣ дар як ҳол ба сифат бо ҳақ тавонад буд ва ба сӯрат бо халқ , ва валеро машғӯлӣ ба ҳақ аз машғӯлӣ ба халқ монеъ ояду дигари онки набии маъмур буд ба даъвату иршод ва вале аз он ҷумлаи муъоф , ба камоли караму ниҳояти ҳикмат эҷод фармуд ; чаҳ ба ҳар вақт ва дар ҳар қарн , беъсати русулу қоидаи рисолат таазурӣ дорад , аммо ба ҳар вақти вуҷӯди асҳоби каромоту арбоби мақомот мутасаввир тавонад буд то чун хилоиқ бар аҳволу ақволу ҳаракоту саканоти эшон вуқуф ёбанд ва аз олами сӯрат , рӯй ба олами маънии оранду маълум эшон гардад кӣ беруни ин ҷаҳон сӯрат намой бемаънӣ , олимӣ дигараст кӣ одамиро аз ҷиҳати он офарӣдаанд то дарин олам , зоди роҳи он олам бисозаду истеъдод иттисол бидон , худро ҳосил кунад ва агар бдрҷаҳи млоикаҳи рӯҳонӣ натавонад расед аз дараҷаи бҳоӣму табақаи ҳайвонӣ трФъ гирад ٭
و گزیدهترین فرزندان آدم، صفی انبیا و رسل را تقدیر کرد و چون آن طایفه میان معبود و عباد و میان خالق و مخلوقات، وسائط آمدند، نفوس ایشان را در کمال تجرّد و در ترفّع به درجه ای تقدیر فرمود کی به صورت با خلق باشند و به صفت با حقّ -جَلَّ جلالُه- تا آنچ از حقیقت حقّ است، اقتباس کنند و به خاصّیت نور نبوت ببینند، خلایق را بدان ارشاد و هدایت واجب دارند و از غوایت و ضلالت تحرّز فرمودن از لوازم شمرند، تا از غمرات جهل و تیه تحیّر به ساحل نجات و شطّ رشد بنشانند و از درجهٔ حیوانی به حدّ نطق و صفت انسانی مخصوص گردند و پس از طبقهٔ انبیا، اولیا را که اصحاب کرامات و ارباب مناجات و مقاماتاند، و اندر راه معنی به رسل و انبیا نزدیک، و فرق میان آن طایفه و طبقهٔ انبیا بیش از آن نیست که نبی در یک حال به صفت با حقّ تواند بود و به صورت با خلق، و ولی را مشغولی به حقّ از مشغولی به خلق مانع آید و دیگر آنک نبی مأمور بود به دعوت و ارشاد و ولیّ از آن جمله معاف، به کمال کرم و نهایت حکمت ایجاد فرمود؛ چه به هر وقت و در هر قرن، بعثت رسل و قاعدهٔ رسالت تعذّری دارد، امّا به هر وقت وجود اصحاب کرامات و ارباب مقامات متصوّر تواند بود تا چون خلایق بر احوال و اقوال و حرکات و سکنات ایشان وقوف یابند و از عالم صورت، روی به عالم معنی آرند و معلوم ایشان گردد کی بیرون این جهان صورت نمای بیمعنی، عالمی دیگرست کی آدمی را از جهت آن آفریدهاند تا درین عالم، زادِ راه آن عالم بسازد و استعداد اتّصال بدان، خود را حاصل کند و اگر بدرجهٔ ملایکهٔ روحانی نتواند رسید از درجهٔ بهائم و طبقهٔ حیوانی ترفّع گیرد ٭
Ва баъд аз ҳамду сипосу шукр бе қиёси маъбудро - иззати кбрёؤаҳ - , фаровони салавоту тҳёту дуруду офарин аз миёни ҷон ба воситаи сари зФон ба равони муқаддасу турбати мутаҳҳару рӯҳи поку равзаи муаттари Сайиди анбиёу қдўаҳи асФё , Муҳамади Мустафо - салавоти аллоҳу саломаи алайҳ - муттасили бод , иттисолӣ ки инқитоъи он бе сукӯни аҷроми самовӣу ҳаракати аўтоди замин сӯрат набандад ,у баъд аз дуруд бар Сайиди олам - алайҳи ассалом - ҳазорон тҳиту офарин ба равони поки саҳобаи таййибину аҳли байт ӯ , кӣ ҳаряки нуҷуми осмони ҳидояту шмўъи анҷумани рушд ва аноят буданд , алии мурӯри алأёму тъоқби алшҳўру алأъўом , восилу муттасили бод , омин ё раби алъолмин٭
و بعد از حمد و سپاس و شکر بیقیاس معبود را -عَزَّت کبریاؤُه-، فراوان صلوات و تحیّات و درود و آفرین از میان جان به واسطهٔ سر زفان به روان مقدّس و تربت مطهّر و روح پاک و روضهٔ معطّر سیّد انبیا و قُدوهٔ اصفیا، محمّد مصطفی -صلوات اللّه و سلامه علیه- متّصل باد، اتّصالی که انقطاع آن بیسکون اجرام سماوی و حرکت اوتاد زمین صورت نبندد، و بعد از درود بر سیّد عالم -علیه السّلام- هزاران تحیّت و آفرین به روان پاک صحابهٔ طیّبین و اهل بیت او، کی هریک نجوم آسمان هدایت و شموع انجمن رشد و عنایت بودند، علی مرور الأیّام و تعاقب الشّهور و الأعوام، واصل و متّصل باد، آمّین یا ربَّ العالمین٭