Ки диҳад марои нишонеи зи ту эйнигор ҷонӣ

که دهد مرا نشانی ز تو ای نگار جانی

Ки нишон ҳар нишонеаст нишон бе нишоне

که نشان هر نشانی است نشان بی نشانی

На зи сӯрати ту расмӣ на зи маънии ту исмӣ

نه ز صورت تو رسمی نه ز معنی تو اسمی

Ки буруни з ҳар хаёлӣу фузуни з ҳар гумоне

که برون ز هر خیالی و فزون ز هر گمانی

Бтў эй ягонаи дилбар ки шавад далелу раҳбар

بتو ای یگانه دلبر که شود دلیل و رهبر

На туро ба ҳасан монанди ва на дар камоли сонӣ

نه ترا به حسن مانند و نه در کمال ثانی

Магари онкии шуъла рӯй ту сӯзи дили нишонд

مگر آنکه شعلۀ روی تو سوز دل نشاند

Бтҷлии ту бенанди ҷамол « лнтароне »

بتجلی تو بینند جمال «لن ترانی»

Бкдоми саъйу кӯшиш ба ту ме тавон расӣдан

بکدام سعی و کوشش به تو می توان رسیدن

Магари онкии чеҳраи бгшоӣӣу сӯии худ кашоне

مگر آنکه چهره بگشائی و سوی خود کشانی

На ба ҷаду ҷаҳди мардӣ ба муроди худ расидам

نه به جد و جهد مردی به مراد خود رسیدم

На зи эҳтимоли ҳиҷрон ба висоли худ расонӣ

نه ز احتمال هجران به وصال خود رسانی

На марои маҷоли даргоҳи ту то басари биёям

نه مرا مجال درگاه تو تا بسر بیایم

На ту омадӣ ки то сар фиканам бмждгонӣ

نه تو آمدی که تا سر فکنم بمژدگانی

Ману ҳасрати ту хӯрдан ман ва аз ғами ту мурдан

من و حسرت تو خوردن من و از غم تو مردن

Чаҳ дар аз ғамат нёсуд чаҳ суди зиндагонӣ

چه در از غمت نیاسود چه سود زندگانی

Ману оташи фироқати ману сӯзи иштиёқат

من و آتش فراقت من و سوز اشتیاقت

Ки тавон зи ҷон гузаштан натавон зи ёри ҷонӣ

که توان ز جان گذشتن نتوان ز یار جانی

Чаҳ хушаст сабри булбул ба умеди суҳбати гул

چه خوش است صبر بلبل به امید صحبت گل

Ману баъд аз ин таҳаммул , ту ва ҳарчӣ май туоне

من و بعد از این تحمل، تو و هرچه می توانی

Дили мФтқри зи хунобаи ғуссаи ту сари хуш

دل مفتقر ز خونابۀ غصۀ تو سر خوش

зи ту дард , айни дармон ,у ғами ту шодмонӣ

ز تو درد، عین درمان، و غم تو شادمانی