Гуфтам чаҳ дидам он рух ва он зулфи тобдор :

گفتم چه دیدم آن رخ و آن زلف تابدار:

« омнти болзии халқи аллилу алнҳор »

«آمنت بالذی خلق اللیل و النهار»

Аз таври кӯии дӯсти сенаи барқ рӯй дӯст

از طور کوی دوست سنا برق روی دوست

Омад чунон ба ҷилва ки « онаст манеҳ нор »

آمد چنان به جلوه که «آنست منه نار»

Ҳар дидае чаҳ шамъи дили афрӯзи ашки рез

هر دیده ای چه شمع دل افروز اشک ریز

Ҳар синае зи доғи ҷҳонсўзи лолаи зор

هر سینه ای ز داغ جهانسوز لاله زار

Аз ошиқон навой « ано алҳақ » бар осмон

از عاشقان نوای «انا الحق» بر آسمان

намезад илм агар ки наме буд бими дор

می زد علم اگر که نمی بود بیم دار

Бо қуббаи ҷалоли ваии ин на равоқ ро

با قبۀ جلال وی این نه رواق را

Дар дидаи камол чаҳ қадарасту эътибор

در دیدۀ کمال چه قدر است و اعتبار

То хам шуд осмон ки шавад ҳалқа дараш

تا خم شد آسمان که شود حلقۀ درش

Аз меҳру маи ниҳод ба сари тоҷи ифтихор

از مهر و مه نهاد به سر تاج افتخار

Як тор аз ду турра ӯро ббод дод

یک تار از دو طرۀ او را بباد داد

Боди сабоу рӯзи маро тира карду тор

باد صبا و روز مرا تیره کرد و تار

Бо чин ӯ касе набарди номи малики чин

با چین او کسی نبرد نام ملک چین

Торӣ аз ӯ қалам зада бар хиттаи ттор

تاری از او قلم زده بر خطۀ تتار

Болои баланд ӯ гузарӣ кард аз чаман

بالا بلند او گذری کرد از چمن

Об аз ду дида кард равони сарви ҷӯйбор

آب از دو دیده کرد روان سرو جویبار

Нахли шукри буриш ки зи ширини гирифтаи тоҷ

نخل شکر برش که ز شیرین گرفته تاج

Фрҳодўор карда марои кӯҳи ғами бабор

فرهادوار کرده مرا کوه غم ببار

Зад мФтқр ба ёди ту эй дӯсти ин рақам

زد مفتقر به یاد تو ای دوست این رقم

Шояд ба рӯзгор бимонад ба ёдгор

شاید به روزگار بماند به یادگار