Сабзаи домани ман , тозаи гули аҳмари ман

سبزۀ دامن من، تازه گل احمر من

Ташнаи лаби Асғари ман

تشنه لب اصغر من

Рафт афрӯхтаи дили сӯхтаи ҷон аз бар ман

رفت افروخته دل سوخته جان از بر من

Кӯдаки глбри ман

کودک گلبر من

Гули наврустаи шодоб чаро пажмурда

گل نورستۀ شاداب چرا پژمرده

Ваз чаҳ рӯи афсурда

وز چه رو افسرده

Бӯстони хурраму хушкидаи ниҳолтар ман

بوستان خرم و خشکیده نهال تر من

Шохи тӯбо бар ман

شاخ طوبی بر من

Ғунчаи бастаи даҳан боз шуд аз хори хаданг

غنچۀ بسته دهن باز شد از خار خدنگ

Ханда зад бо дили танг

خنده زد با دل تنگ

Баради якбораи қарор аз дилу ҳуш аз сари ман

برد یکباره قرار از دل و هوش از سر من

Рӯҳ аз пайкари ман

روح از پیکر من

Кӯдаки ман ки дар оғӯш падар рафт бурун

کودک من که در آغوش پدر رفت برون

Омад оғиштаи бхўн

آمد آغشته بخون

Дар ҳиҷоби шафақи афтодаи маи анвари ман

در حجاب شفق افتاده مه انور من

Оҳ аз ахтари ман

آه از اختر من

Дар икдонаҳи шодоби ақиқ осо шуд

دُر یکدانۀ شاداب عقیق آسا شد

Гавҳарӣ воло шуд

گوهری والا شد

Чарх , ёқӯти равони рехта дар соғари ман

چرخ، یاقوت روان ریخته در ساغر من

Аз ду чашмтар ман

از دو چشم تر من

Кӯдаки ман чаҳ гули Настаран аз боғи гузашт

کودک من چه گل نسترن از باغ گذشت

Арғавонии баргашт

ارغوانی برگشت

Чархи нилӯфарӣ аз гулшани фаррухи фари ман

چرخ نیلوفری از گلشن فرخ فر من

Баради бор ва бар ман

برد بار و بر من

Тоӣр сидра нишин аз чаҳ замини гир шуда

طائر سدره نشین از چه زمین گیر شده

Ҳадафи тир шуда

هدف تیر شده

Шудаи дасти ситами ҳармалаи ғоратгари ман

شده دست ستم حرمله غارتگر من

Рехти болу пари ман

ریخت بال و پر من

эй эй азал эй ҳудҳуди иқлӣми аласт

ای همای ازل ای هدهد اقلیم الست

Ки турои боли шикаст

که ترا بال شکست

То абади доғи ғамат бар дили ғампарвар ман

تا ابد داغ غمت بر دل غم پرور من

Дили пари ахгари ман

دل پر اخگر من

Аз кмонхонаҳи тақдири туро тир омад

از کمانخانۀ تقدیر ترا تیر آمد

Бмн пер омад

بمن پیر آمد

Вой бар ин дили бемору тани лоғари ман

وای بر این دل بیمار و تن لاغر من

Зончаҳ омад сари ман

زانچه آمد سر من

Сина ғмздаҳам то ки турои мأўо буд

سینۀ غمزده ام تا که ترا مأوا بود

Синаи сино буд

سینۀ سینا بود

эй дариғо чаҳ шуд он ҷилваи хуши манзари ман

ای دریغا چه شد آن جلوۀ خوش منظر من

Нири Акбари ман

نیر اکبر من

Аз зулоли лаби ширини ту даври афтодам

از زلال لب شیرین تو دور افتادم

То бгўри афтодам

تا بگور افتادم

Хизри ҳошо ки бад-ӣн чашма шавад раҳбари ман

خضر حاشا که بدین چشمه شود رهبر من

эй лабати кавсари ман

ای لبت کوثر من

Шираи ҷони ман ! аз шери магар сайр шудӣ

شیرۀ جان من! از شیر مگر سیر شدی

ё гулӯ гир шудӣ

یا گلو گیر شدی

Хок бар фарқи ману шери ману шукри ман

خاک بر فرق من و شیر من و شکر من

эй сару сарвари ман

ای سر و سرور من

Булбули хуши суханами тӯтии ширини даҳанам

بلبل خوش سخنم طوطی شیرین دهنم

Нағмае зан ки манам

نغمه ای زن که منم

Варна ин сон ки ту бози омадае аз дар ман

ورنه این سان که تو باز آمده ای از در من

Нашавад бовари ман

نشود باور من

Нозанини ҳалқи тугар ташна ва бешер набӯд

نازنین حلق تو گر تشنه و بی شیر نبود

Лоиқ тир набӯд

لایق تیر نبود

Бустон дод ман аз ҳармалае довари ман

بستان داد من از حرمله ای داور من

Ки тўӣии ёвари ман

که توئی یاور من

Ту з каф рафтӣ ва афтод марои пояи умр

تو ز کف رفتی و افتاد مرا پایۀ عمر

Рафт сармояи умр

رفت سرمایۀ عمر

Зеби дӯш ва бар ман рафт вази рӯзи мӯри ман

زیب دوش و بر من رفت وز روز مور من

Садафи гавҳари ман

صدف گوهر من