Хабари мақдами алии Асғари з сафар ме ояд

خبر مقدم علی اصغر ز سفر می آید

Лавҳаши аллоҳ ки ба ҳамроҳ падар ме ояд

لوحش الله که به همراه پدر می آید

Нози пурвирд ман омад сӯии гаҳвораи ноз

ناز پرورد من آمد سوی گهوارۀ ناز

намесазадгар бунаам бар қадамаш рӯй ниёз

می سزد گر بنهم بر قدمش روی نیاز

Тӯтии ман ! суханӣ , аз чаҳ забон баста шудӣ

طوطی من! سخنی، از چه زبان بسته شدی

Сафарӣ беш нарафтӣ ки чунин хаста шудӣ

سفری بیش نرفتی که چنین خسته شدی

Ноз оғоз кун ва ҷилва кун аз оғӯшам

ناز آغاز کن و جلوه کن از آغوشم

Ки ман ин ҷилваи бмлки ду ҷаҳон нафурӯшам

که من این جلوه بملک دو جهان نفروشم

эй ҷигари ташна ки бо хӯни ҷигари омада Эй

ای جگر تشنه که با خون جگر آمده ای

Хушк лаб рафтӣ ва бо дидатар омада Эй

خشک لب رفتی و با دیدۀ تر آمده ای

Аз чаҳ оғиштаи бхўнии ту ба оғӯши падар

از چه آغشته بخونی تو به آغوش پدر

Ту ки рафтӣ ба саломати бсири дӯши падар

تو که رفتی به سلامت بسیر دوش پدر

Охир эй ғунчаи пажмурда ки серобат кард

آخر ای غنچۀ پژمرده که سیرابت کرد

Нағмаи тири туро аз чаҳ чунин хобат кард

نغمۀ تیر ترا از چه چنین خوابت کرد

Аз чаҳ эй булбули шайдои ту чунин хомӯшӣ

از چه ای بلبل شیدا تو چنین خاموشی

ё ки аз сӯзи аташи бози магари мадҳушӣ

یا که از سوز عطش باز مگر مدهوشی

Гули ман хори хаданг ки гулӯӣ ту дарид

گل من خار خدنگ که گلوی تو درید

Гӯш то гӯши турои тири ҷафоӣ ки дарид

گوش تا گوش ترا تیر جفای که درید

Панҷаи зулм ки ин ғунчаи гул хорат кард

پنجۀ ظلم که این غنچۀ گل خارت کرد

Кин ситам бар ту ва бар модар ғмхўорт кард

کاین ستم بر تو و بر مادر غمخوارت کرد

Чаҳ шуд эй булбули хўшхўони з наво афтодӣ

چه شد ای بلبل خوشخوان ز نوا افتادی

з ошён рафтӣ ва дар дом бало афтодӣ

ز آشیان رفتی و در دام بلا افتادی

Чаҳ шуд эй рӯҳи равонам ки зи ҷон сайр шудӣ

چه شد ای روح روانم که ز جان سیر شدی

Баҳри як қатраи обии ҳадаф тир шудӣ

بهر یک قطرۀ آبی هدف تیر شدی

Будам умед ки то болу парӣ боз кунӣ

بودم امید که تا بال و پری باز کنی

На ки аз дасти ман ғмздаҳ парвоз кунӣ

نه که از دست من غمزده پرواز کنی

Орзӯи доштам аз шери туро боз кунам

آرزو داشتم از شیر ترا باز کنم

Барги айшии зи гул рӯй ту ман соз кунам

برگ عیشی ز گل روی تو من ساز کنم

Новаки хасми турои оқибат аз шер гирифт

ناوک خصم ترا عاقبت از شیر گرفت

Дасти тақдири зи шерати бача тадбир гирифт

دست تقدیر ز شیرت بچه تدبیر گرفت

Агарат об надоданду маро шер набӯд

اگرت آب ندادند و مرا شیر نبود

Нозанини ҳалқи турои тоқати ин тир набӯд

نازنین حلق ترا طاقت این تیر نبود

Тири кин бо ту чаҳ эй кӯдак маъсӯмам кард

تیر کین با تو چه ای کودک معصومم کرد

Ин қадар ҳаст ки аз рӯй ту маҳрӯмам кард

این قدر هست که از روی تو محرومم کرد

Вой бар ҳармалаи кондишаҳи зи хӯн ту накард

وای بر حرمله کاندیشه ز خون تو نکرد

Раҳм бар кӯдакӣу сӯзи дарун ту накард

رحم بر کودکی و سوز درون تو نکرد

эй дариғо ки шудӣ кушта бе ширии ман

ای دریغا که شدی کشتۀ بی شیری من

Пас аз ин то чаҳ кунад доғи туу перии ман

پس از این تا چه کند داغ تو و پیری من

Вой бар холи дили модари бечораи ту

وای بر خال دل مادر بیچارۀ تو

Пас аз ин модару қундоқау гаҳвораи ту

پس از این مادر و قنداقه و گهوارۀ تو

Чашм аз модари ғмдидаҳ чаро пӯшедӣ

چشم از مادر غمدیده چرا پوشیدی

Магар эй шираи ҷони шер киро нӯшедӣ

مگر ای شیرۀ جان شیر که را نوشیدی

Ёдӣ аз модар бешеру з пистон накунӣ

یادی از مادر بی شیر و ز پستان نکنی

Ханда бар рӯй ман эй ғунча хандон накунӣ

خنده بر روی من ای غنچۀ خندان نکنی

Дод аз новаки бедод ки хомӯш кард

داد از ناوک بیداد که خاموش کرد

Модари ғмздаҳро низ фаромӯшат кард

مادر غمزده را نیز فراموشت کرد

Тоқатам тоқ шуд он тоқаи райҳонами кӯ

طاقتم طاق شد آن طاقۀ ریحانم کو

Тӯтии шаҳди даҳони шукри афшонами кӯ

طوطی شهد دهان شکر افشانم کو

Ҳайф ва сад ҳайф ки барги гул насринам рафт

حیف و صد حیف که برگ گل نسرینم رفت

Нози парвардаи ман , Асғар ширинам рафт

ناز پروردۀ من، اصغر شیرینم رفت