Сияҳи чашмӣ ки шодам дошт гоҳе аз нигоҳи худ
سیه چشمی که شادم داشت گاهی از نگاه خود
Фиғон каз чашм ӯ охир фитодам аз гуноҳи худ
فغان کز چشم او آخر فتادم از گناه خود
намедонам чаро бардошт аз ман сояи раҳмат
نمیدانم چرا برداشت از من سایهٔ رحمت
Сеӣ сарвӣ ки дорад олимиро ради паноҳи худ
سهی سروی که دارد عالمی را رد پناه خود
Кашад шамшер ва гуяд сари макаш аз ман мъозоллаҳ
کشد شمشیر و گوید سر مکش از من معاذالله
Гдоӣӣ то чаҳ ҳад саркаш шавад бо подшоҳи худ
گدائی تا چه حد سرکش شود با پادشاه خود
Миндиш аз ҷазо ҳарчанд фошами куштае эй ма
میندیش از جزا هرچند فاشم کشتهای ای مه
Ки ман худ ҳам агар бошам нахоҳам шуд гувоҳи худ
که من خود هم اگر باشم نخواهم شد گواه خود
Шаб идасту ма дар абру маи ҷуиндагон дар ғам
شب عید است و مه در ابر و مه جویندگان در غم
Ту худ бар тараф бо май бршкни тарафи кулоҳи худ
تو خود بر طرف با می برشکن طرف کلاه خود
Ба ҷурмии коши пешаши муттаҳами гирдам ки ҳар соъат
به جرمی کاش پیشش متهم گردم که هر ساعت
Ба дасту поиши уфтами маъзирати хоҳ аз гуноҳи худ
به دست و پایش افتم معذرت خواه از گناه خود
Чу ман аз давлати қурб арча даврӣ муҳташам мерӯ
چو من از دولت قرب ارچه دوری محتشم میرو
Ба ин умед гоҳе бар дар умеди гоҳи худ
به این امید گاهی بر در امید گاه خود