Зиҳии рабӯдаи лаъли ту сад фусуни пардоз

زهی ربوده لعل تو صد فسون پرداز

Фиреби хӯрдаи чашмати ҳазор шӯъбадаи боз

فریب خورده چشمت هزار شعبده باز

Рақиби муҳаррами рози ту гашт наздик аст

رقیب محرم راز تو گشت نزدیک است

Ки ашги ман бадаради садҳазори пардаи роз

که اشگ من بدرد صدهزار پردهٔ راز

Ба сад шаафи ҷҳм аз ҷо чу хонем саги хеш

به صد شعف جهم از جا چو خوانیم سگ خویش

Чаҳ ҷои он ки ба сӯй худам кунӣ овоз

چه جای آن که به سوی خودم کنی آواز

Ба тӯлу арзи шабӣ дар висол ме хоҳам

به طول و عرض شبی در وصال می‌خواهم

Ки бар ту арз кунам қиссаҳои давру дароз

که بر تو عرض کنم قصه‌های دور و دراز

Ба номи номии Маҳмӯд дар қаламрави ишқ

به نام نامی محمود در قلمرو عشق

Заданд сиккаи шоҳӣ вале туфайли Аёз

زدند سکهٔ شاهی ولی طفیل ایاز

Ба аҳди Лайлӣу ширини ҳазор ошиқ буд

به عهد لیلی و شیرین هزار عاشق بود

Шуданд зон ҳамаи маҷнӯн ва кӯҳ кун мумтоз

شدند زان همه مجنون و کوه کن ممتاز

Аҷаб агар ту ҳам аз сӯзи ман ?илам накашӣ

عجب اگر تو هم از سوز من الم نکشی

Ки ҳаст оташи парвонаи сӯзи шамъи гудоз

که هست آتش پروانه سوز شمع گداز

Бипурс аз нафаст сари он даҳан ки ҷуз ӯ

بپرس از نفست سر آن دهن که جز او

Касе нарафта ба роҳи адам ки ояд боз

کسی نرفته به راه عدم که آید باز

Ба ғайр диданаш ар тоқатам азу нагузашт

به غیر دیدنش ار طاقتم ازو نگذشت

Ки ғайрат аз ҳамаи коҳисти сусту кӯҳи гудоз

که غیرت از همه کاهیست سست و کوه گداز

Чу нест муҳташами он маи зи меҳри дмсозт

چو نیست محتشم آن مه ز مهر دمسازت

Ба доғ ҳиҷр бисӯз ва бисӯз ҳиҷр бисоз

به داغ هجر بسوز و بسوز هجر بساز