Нишондаи шоми ғамати гирди дили сипоҳӣ ро

نشانده شام غمت گرد دل سپاهی را

Ки даст нест бидон ҳеҷ подшоҳӣ ро

که دست نیست بدان هیچ پادشاهی را

Паноҳи сад дил маҷрӯҳ гашта кокули ту

پناه صد دل مجروح گشته کاکل تو

Чаҳ прдлӣ ки ҳимоят кунад сипоҳӣ ро

چه پردلی که حمایت کند سپاهی را

Ҷузи он ҷамол ки холи ту насб карда ӯст

جز آن جمال که خال تو نصب کردهٔ اوست

Ки дод мартабаи хусравии сиёҳӣ ро

که داد مرتبه خسروی سیاهی را

Ба ним ҷон чаҳ кунам бо нигоҳи дам ба дамаш

به نیم جان چه کنم با نگاه دم‌به‌دمش

Ки садҳазор шаҳидаст ҳар нигоҳӣ ро

که صدهزار شهید است هر نگاهی را

Дилӣ ки ҷони ду олам ба бод дода ӯст

دلی که جان دو عالم به باد دادهٔ اوست

Дар ӯ асар чу буд нолаеу оҳӣ ро

در او اثر چو بود ناله‌ای و آهی را

Марои зи васли баси ин сарварӣ ки ҳамчуи ҳилол

مرا ز وصل بس این سروری که همچو هلال

зи давр саҷда кунам гӯшаи кулоҳӣ ро

ز دور سجده کنم گوشهٔ کلاهی را

Барои меҳр ва вафо кунад кӯҳ кун сад кӯҳ

برای مهر و وفا کند کوه‌کن صد کوه

Вале накунад зи девори ҳиҷри коҳӣ ро

ولی نکند ز دیوار هجر کاهی را

Рӯ эй сабо ва ба он сарви поки домани гӯ

رو ای صبا و به آن سرو پاک‌دامن گو

Ки аз барои ту киштанд бегуноҳӣ ро

که از برای تو کشتند بی‌گناهی را

Ҷаҳони зи фитнаи чашмат параст зон хами зулф

جهان ز فتنهٔ چشمت پر است زان خم زلف

Намо ба муҳташам эй гули гурезгоҳӣ ро

نما به محتشم ای گل گریزگاهی را