Барин дар май кашанди имшаби ҷаҳони паймои самандӣ ро

برین در می‌کشند امشب جهان‌پیما سمندی را

Ба суръат мебаранд аз боғи мо сарви баландӣ ро

به سرعت می‌برند از باغ ما سرو بلندی را

Ғам сҳроӣён дорам ки ғофилгирӣ гардун

غم صحرائیان دارم که غافل گیری گردون

Ба саҳро май барад аз шаҳри банди сайди бандӣ ро

به صحرا می‌برد از شهر بند صید بندی را

Сипеҳрами мояи бозича худ карда пиндорӣ

سپهرم مایهٔ بازیچهٔ خود کرده پنداری

Ки боз аз гиряам дрхндаҳ дорад нӯшхандӣ ро

که باز از گریه‌ام درخنده دارد نوشخندی را

Сазовори фироқами ман ки аз хубон писандидам

سزاوار فراقم من که از خوبان پسندیدم

Дили безори улфати душмании офати писандӣ ро

دل بیزار الفت دشمنی آفت پسندی را

намегуфтам ки он бедард бо сад ғусса нагузорад

نمی‌گفتم که آن بی درد با صد غصه نگذارد

Ба дард бе касе дар кунҷи меҳнати дардмандӣ ро

به درد بی‌کسی در کنج محنت دردمندی را

Дилам азсинаҳ хоҳад ҷусти беруни муҳташам то кӣ

دلم ازسینه خواهد جست بیرون محتشم تا کی

Буд тоби нишастан дар дили оташи сапандӣ ро

بود تاب نشستن در دل آتش سپندی را