Мабош эй муддаии хуши дил ки аз ман ранҷа шуд хеш

مباش ای مدعی خوش دل که از من رنجه شد خویش

Ки шамшеру кафан дар гардан инак май рӯми сӯяш

که شمشیر و کفن در گردن اینک می‌روم سویش

Ҳилоли осо агар сояд серум бар осмон шояд

هلال‌آسا اگر ساید سرم بر آسمان شاید

Ки боз аз сар гирифтам саҷдаи миҳроби абрӯяш

که باز از سر گرفتم سجدهٔ محراب ابرویش

зи бас каз инфеъолами мондаи сар дар пеш чун наргис

ز بس کز انفعالم مانده سر در پیش چون نرگس

Дарин фикрам ки чун хоҳам фикандани чашм бар рӯйиш

درین فکرم که چون خواهم فکندن چشم بر رویش

Амон мехоҳам аз касрат ки гӯям як сухан бо ӯ

امان می‌خواهم از کثرت که گویم یک سخن با او

Забонам то ба саҳари ғамзаи бандади чашми ҷодӯяш

زبانم تا به سحر غمزه بندد چشم جادویش

Ман гумроҳи ишқу меҳнат ӯ тозаи исломам

من گمراه عشق و محنت او تازه اسلامم

Ба ҷурм тавбаам шояд насузад оташи хеш

به جرم توبه‌ام شاید نسوزد آتش خویش

Кунад бахтами зи шодии сад мборкбод агар аз нав

کند بختم ز شادی صد مبارکباد اگر از نو

Наад доғи ғуломӣ бар ҷабинами холи ҳиндӯяш

نهد داغ غلامی بر جبینم خال هندویش

Рқибои он ки аз ршги ту бо ғам буд ҳам зону

رقیبا آن که از رشگ تو با غم بود هم زانو

Ҳамин дами такяи гоҳ ёр хоҳад буд бозуяш

همین دم تکیه‌گاه یار خواهد بود بازویش

Ба ин сегон эй муддаӣ зон дар мусофири шӯ

به این سگان ای مدعی زان در مسافر شو

Ки дигар шуд муҷовир бар сари кӯии саги кӯяш

که دیگر شد مجاور بر سر کوی سگ کویش

Ду рӯзигар зи ҳиҷрами ғунчаи сон дилтанг кард он гул

دو روزی گر ز هجرم غنچه‌سان دلتنگ کرد آن گل

зи пайванди қадӣмӣ боз кардам ҷо ба паҳлуяш

ز پیوند قدیمی باز کردم جا به پهلویش

Наадгар дасти ҷавраш аз татовули арра бар фарқам

نهد گر دست جورش از تطاول اره بر فرقم

Дигар дасти таъаллуқи нгслм чун шона аз мӯяш

دگر دست تعلق نگسلم چون شانه از مویش

Аҷаб гар бишинавӣ буии салоҳ аз муҳташами дигар

عجب گر بشنوی بوی صلاح از محتشم دیگر

Ки баст ва муҳкамаст ин бори дил дар ҷаъди гесуяш

که بست و محکمست این بار دل در جعد گیسویش