Гашта дар роҳат ғубор олуд рӯй зарди мо

گشته در راهت غبار آلود روی زرد ما

намерасем аз гирд роҳ инаст роҳ оварад мо

می‌رسیم از گرد راه اینست راه آورد ما

Дар ҳавои шамъи рӯяти қатраҳои ашки гарм

در هوای شمع رویت قطره‌های اشک گرم

Дам ба дам бар чеҳра май бандади зи оҳи сарди мо

دم به دم بر چهره می‌بندد ز آه سرد ما

Бас ки аз ёрони ҳам дардони ҷудо афтода ем

بس که از یاران هم دردان جدا افتاده‌ایم

Гаштааст аз бе касе ҳамдарди мо ҳам , дарди мо

گشته است از بی کسی همدرد ما هم، درد ما

Бо гиёҳи шӯрпарвар фурқат борон накард

با گیاه شور پرور فرقت باران نکرد

Он чаҳ ҳиҷрон кард бо ҷони балои пурвирди мо

آن چه هجران کرد با جان بلا پرورد ما

Гар ъёзоллаҳ аз мо бар дилати гардӣ буд

گر عیاذالله از ما بر دلت گردی بود

Ҳсбтои ллаҳ ба боди нестии даҳ гирди мо

حسبتا لله به باد نیستی ده گرد ما

Гирд аз ҷамъияти дилҳо бар орад бе диранг

گرد از جمعیت دلها بر آرد بی‌درنگ

Чун зи гирд раҳ шавад пайдои савори фарди мо

چون ز گرد ره شود پیدا سوار فرد ما

Дӯши он ваҳшии шамоили муҳташамро дид ва гуфт

دوش آن وحشی شمایل محتشم را دید و گفت

Бози пайдои гашти маҷнӯни биёбони гирди мо

باز پیدا گشت مجنون بیابان گرد ما