эй абрӯят ба вақти ишорати забони ҳасан

ای ابرویت به وقت اشارت زبان حسن

Шӯҳрати даҳ забон дигар дар замони ҳасан

شهرت ده زبان دگر در زمان حسن

з омад шуд хаёли ту дар шоҳи роҳи чашм

ز آمد شد خیال تو در شاه راه چشم

Аз икдгр наме гусалади корвони ҳасан

از یکدگر نمی‌گسلد کاروان حسن

Аз тири ишқи аҳли замин пар бароваранд

از تیر عشق اهل زمین پر برآورند

Орад чу ғамзаи ?ут ба кашокаши камони ҳасан

آرد چو غمزه‌ات به کشاکش کمان حسن

Хӯбӣ ба ғоятӣ ки Зулайхо наме барад

خوبی به غایتی که زلیخا نمی‌برد

Дар ҷанби хӯбии ту ба Юсуфи гумони ҳасан

در جنب خوبی تو به یوسف گمان حسن

Чандон наёфарида дили андари ҷаҳони маро

چندان نیافریده دل اندر جهان مرا

Кон бут кунад ббрдншони имтиҳони ҳасан

کان بت کند ببردنشان امتحان حسن

Олами зи дил тиҳӣ шуд ва он ма наме диҳад

عالم ز دل تهی شد و آن مه نمی‌دهد

Аз дилбарӣ ҳануз замонии амони ҳасан

از دلبری هنوز زمانی امان حسن

Рӯзӣ ки садҳазори сар аз тан бияфканад

روزی که صدهزار سر از تن بیفکند

Бошад ба ҷурми бади мададии саргарони ҳасан

باشد به جرم بد مددی سرگران حسن

Чашмат ки гарми тарбияти мурғ ғамза аст

چشمت که گرم تربیت مرغ غمزه است

Шаҳбозпарвар омада дар ошёни ҳасан

شهباز پرور آمده در آشیان حسن

Ҷузи баҳри пешкории ҳасанати ҷаҳони надод

جز بهر پیشکاری حسنت جهان نداد

Пеш аз тасарруфи ту ба Юсуфи ҷаҳони ҳасан

پیش از تصرف تو به یوسف جهان حسن

Медошт баҳри фитнаи охири замони нигоҳ

میداشت بهر فتنه آخر زمان نگاه

Ойӣнаи ?ути замона дар ойӣнаи дони ҳасан

آیینه‌ات زمانه در آیینه‌دان حسن

Аз навбаҳори ҳасан чаҳ гулҳо ки бушковад

از نوبهار حسن چه گلها که بشکفد

Рӯзӣ ки гирд рӯй ту гардад хазони ҳасан

روزی که گرد روی تو گردد خزان حسن

То ғорати баҳор чаманҳо кунад хазон

تا غارت بهار چمنها کند خزان

Бодои дуои муҳташамати посбони ҳасан

بادا دعای محتشمت پاسبان حسن