эй зи дили рафта ки даии сӯхтӣ аз нози маро

ای ز دل‌رفته که دی سوختی از ناز مرا

Дорам андеша ки ошиқ накунӣ бози маро

دارم اندیشه که عاشق نکنی باز مرا

Кардаам хуй ба ҳиҷрон чаҳ кунам ноз агар

کرده‌ام خوی به هجران چه کنم باز اگر

Ишқ туғён кунад ва дорад аз он бози маро

عشق طغیان کند و دارد از آن ناز مرا

Ботили саҳари магари вирд забонам гардад

باطل سحر مگر ورد زبانم گردد

Ки нигаҳдорд аз он чашми фусуни сози маро

که نگه دارد از آن چشم فسون‌ساز مرا

Чашм аз он ғамза агар дӯш наме бастами зуд

چشم از آن غمزه اگر دوش نمی‌بستم زود

Кор ме сохт ба як ишваи мумтози маро

کار می‌ساخت به یک عشوهٔ ممتاز مرا

Чаҳ камари бастае эй гул ки магар боз кунӣ

چه کمر بسته‌ای ای گل که مگر باز کنی

Ҷайби ҷони пора ба он ғамзаи ғаммози маро

جیب جان پاره به آن غمزهٔ غماز مرا

Чун маҳоласт ки ноед зи ту ҷузи бдмҳрӣ

چون محال‌ست که آید ز تو جز بدمهری

Мабар аз роҳ ба лутф ғалат андоз маро

مبر از راه به لطف غلط‌انداز مرا

Васли ман бо ту ҳамин бас ки дар он кӯи шаби тор

وصل من با تو همین بس که در آن کو، شب تار

Кунам афғону шиносии ту ба овози маро

کنم افغان و شناسی تو به آواز مرا

Лангари муҳраи тоқати магар эмин дорад

لنگر مهرهٔ طاقت مگر ایمن دارد

Аз сабки дастии он шӯъбадаи пардози маро

از سبک‌دستی آن شعبده‌پرداز مرا

эй раҳи муҳташам аз ту зада лаъли ту ва гуфт

ای ره محتشم از تو زده لعل تو و گفت

Ки ба як ҳарфи чунин хоми тамаъи сози ту ро

که به یک حرف چنین خام طمع ساز تو را