эй дили инсофи даҳ ки чун набӯд

ای دل انصاف ده که چون نبود

Давр аз ҷаври хеши шарманда

دور از جور خویش شرمنده

Каз паии ҳам зи гулшани содот

کز پی هم ز گلشن سادات

Се ҳумоюни дарахти афканда

سه همایون درخت افکنده

Аввали он навниҳоли гулшани ҷон

اول آن نونهال گلشن جان

Ки шудӣ мурда аз дамаши зинда

که شدی مرده از دمش زنده

Гули боғи сафои сафии аддӣн

گل باغ صفا صفی‌الدین

Ки Рахш бар саман задӣ ханда

که رخش بر سمن زدی خنده

Пас зёии замону шамси замин

پس ضیای زمان و شمس زمین

Он ду нахли баланду зебанда

آن دو نخل بلند و زیبنده

Ки шуд асбоби айши хираду бузург

که شد اسباب عیش خرد و بزرگ

Аз ғами фӯташони пароканда

از غم فوتشان پراکنده

Чун ба ойини ҷад ва боб шуданд

چون به آئین جد و باب شدند

Ҷинати оро ба зоти фархунда

جنت آرا به ذات فرخنده

То ду таърих ошкор шавад

تا دو تاریخ آشکار شود

Ин ду мисроъ сазад аз банда

این دو مصراع سزد از بنده

Давр аз бӯстони Мустафавӣ

دور از بوستان مصطفوی

Як ниҳол ва ду нахли афканда

یک نهال و دو نخل افکنده