Хони ҷами ҷоҳи подшоҳи маниш

خان جم جاه پادشاه منش

Малики комкори малики вуҷӯд

ملک کامکار ملک وجود

Осмони сдоду баҳр ва дод

آسمان سداد و بحر و داد

Нусхаи лутфи кирдигори вдўд

نسخهٔ لطف کردگار ودود

Сари гарданкашони Муҳаммадхон

سر گردنکشان محمدخان

Ки кунандаш сарон ба тӯли суҷуд

که کنندش سران به طول سجود

Он ки ҳзмш ба сўлҷони зафар

آن که حزمش به صولجان ظفر

Гӯии нусрати зи коиноти рабӯд

گوی نصرت ز کائنات ربود

Вонкаҳ аз киштзор ҳастӣ хасм

وانکه از کشتزار هستی خصم

Ҳамаи сарҳо ба доси теғи дуруд

همهٔ سرها به داس تیغ درود

Қубба бар рӯй нилгуни сипараш

قبه بر روی نیلگون سپرش

Офтобаст бар сипеҳри кабӯд

آفتابست بر سپهر کبود

Дасти сад пели сози баста ба чӯб

دست صد پیل ساز بسته به چوب

Теғ ӯ дар ду нима кардан худ

تیغ او در دو نیمه کردن خود

Дар ҳар маликро ки ҳодисаи баст

در هر ملک را که حادثه بست

ӯ ба мифтоҳи теғ тез гушӯд

او به مفتاح تیغ تیز گشود

Гар буд пуртӯии зи тарбияташ

گر بود پرتوی ز تربیتش

Занги зулмати тавон з дӯд задуд

زنگ ظلمت توان ز دود زدود

Ба насими ҳимояташ шояд

به نسیم حمایتش شاید

Гул даманд зи оташи намруд

گل دماند ز آتش نمرود

Ҳаст агар садҳазори мейру малик

هست اگر صدهزار میر و ملک

ӯ паноҳ асокирасту ҷунуд

او پناه عساکر است و جنود

Ҳосили он хони Комрон ки сазост

حاصل آن خان کامران که سزاست

Дар амӣрӣ ба хусравяш ситуд

در امیری به خسرویش ستود

Дар замонӣ ки муҳташам ме кард

در زمانی که محتشم می‌کرد

Қалами андари санояши ғолияи суд

قلم اندر ثنایش غالیه سود

Зеби девон ба ном ӯ ме дод

زیب دیوان به نام او می‌داد

Аз вуруди саноу мадҳу дуруд

از ورود ثنا و مدح و درود

Омаданд аз сафар ду хоҳанда

آمدند از سفر دو خواهنده

Бар сари он асири ғами Фрсўд

بر سر آن اسیر غم فرسود

Дар маҳаллӣ ки барнаме омад

در محلی که برنمی‌آمد

Ҳафтаи ҳафтаи зи матбах ӯ дӯд

هفته هفته ز مطبخ او دود

Ваон қадар зар надошт дар кӣса

وان قدر زر نداشت در کیسه

Ки гдоӣӣ шавад бидон хўшнўд

که گدائی شود بدان خوشنود

Дошт аммо қурозае дар Қум

داشت اما قراضه‌ای در قم

Ки на маъдӯм буд ва на мавҷӯд

که نه معدوم بود و نه موجود

Пеши шахсе ки бо вуҷӯди санад

پیش شخصی که با وجود سند

Роҳи он кори сарф май паймӯд

راه آن کار صرف می‌پیمود

Дайгарӣ чун набӯд кони зар ро

دیگری چون نبود کان زر را

Битавонад ба ҳукм нақд намӯд

بتواند به حکم نقد نمود

Илтимоси вуҷӯд додан он

التماس وجود دادن آن

Кард аз он подшоҳи кишвари ҷӯад

کرد از آن پادشاه کشور جود

Вази забони муборакаш бо он

وز زبان مبارکش با آن

Муждаи лутфи хос низ шунӯд

مژدهٔ لطف خاص نیز شنود

Пас аз он қобзони рӯҳ ки ҳаст

پس از آن قابضان روح که هست

Роҳи муҳлат ба аҳди шаҳи масдӯд

راه مهلت به عهد شه مسدود

Ба яке ваъда зарқам кард

به یکی وعدهٔ زرقم کرد

Ки вусӯлаши з мумкинот набӯд

که وصولش ز ممکنات نبود

Ба яке ваъдаи зари наввоб

به یکی وعدهٔ زر نواب

Ки яқин мерасад на дайр ва на зуд

که یقین می‌رسد نه دیر و نه زود

Лек дар ваҷҳи нақду нася чу ҳаст

لیک در وجه نقد و نسیه چو هست

Он қадари фарқ каз зиён то суд

آن قدر فرق کز زیان تا سود

Ҳар ду бастанди дил дар он маблағ

هر دو بستند دل در آن مبلغ

Ки худованд ваъда ме фармуд

که خداوند وعده می‌فرمود

Ҳолиё бар дар сарои фақир

حالیا بر در سرای فقیر

Ки ба ду давлатаст қирондўд

که به دو دولت است قیراندود

Бар сари ин ду зар ки дар адаманд

بر سر این دو زر که در عدمند

Яке аммо ниҳодаи рӯи бавуҷуд

یکی اما نهاده رو بوجود

Як дигарро аҷаб агар накашанд

یک دگر را عجب اگر نکشند

Ин ду кам сабру пари шитоби ҳасуд

این دو کم صبر و پر شتاب حسود

Ворисон то зи роҳ давр оянд

وارثان تا ز راه دور آیند

зи паии он ду манбаи мавъӯд

ز پی آن دو منبع موعود

Аз паии кафани дафнашон бояд

از پی کفن دفنشان باید

Қарзи дигар бар он ду қарзи афзуд

قرض دیگر بر آن دو قرض افزود