Сарои сарварони ҷади аълои ту

سرا سروران جد اعلای تو

Муҳамади расӯли амини Карим

محمد رسول امین کریم

Ки аз бас ба халқи худованд буд

که از بس به خلق خداوند بود

Ба номи худ ӯро рауфу раҳим

به نام خود او را رئوف و رحیم

Гарон санг шуд лангари ҳалам ӯ

گران سنگ شد لنگر حلم او

Ба хуфт кашӣдан зи хзми лъим

به خفت کشیدن ز خضم لعیم

Ба миросаш акнӯн туро ме расад

به میراثش اکنون تو را می‌رسد

Таҳаммули боъдои зи халқи азим

تحمل باعدا ز خلق عظیم

Ки аз зумраи итрати ваии тўӣӣ

که از زمرهٔ عترت وی توئی

Ки зотат ҳалимасту табъати салим

که ذاتت حلیم است و طبعت سلیم

Ғараз каз ҷаҳолат ба худоами ту

غرض کز جهالت به خدام تو

Ки мегуфт агар хасм бетарсу бим

که می‌گفت اگر خصم بی‌ترس و بیم

Ба ҳамлаши з дар давр кардӣ чунон

به حملش ز در دور کردی چنان

Ки шарманда бартофт рӯзони ҳарим

که شرمنده برتافت روزان حریم

Бидон сон ки аз каъба дил шавад

بدان سان که از کعبهٔ دل شود

Балои ҳавли овораи деви раҷим

بلا حول آواره دیو رجیم