Агар хирманиро таба кард барқӣ

اگر خرمنی را تبه کرد برقی

Ки дӯдаш гузар кард аз чархи гардон

که دودش گذر کرد از چرخ گردان

Вагар хонаеро з ҷо кунад силӣ

وگر خانه‌ای را ز جا کند سیلی

Ки сад дида гардӣда чун абри Нитсаон

که صد دیده گردیده چون ابر نیسان

Вагар баҳри ҷамъиятии хӯрдаи барҳам

وگر بحر جمعیتی خورده برهم

Ки як шаҳрро партаваш карда вайрон

که یک شهر را پرتوش کرده ویران

Аҷали гирди мотами расонидаи дигар

اجل گرد ماتم رسانیده دیگر

зи саҳрои ғбро ба айвони кайҳон

ز صحرای غبرا به ایوان کیهان

Чу мавҷӣ зад ин баҳр ёрб ки як сар

چو موجی زد این بحر یارب که یک سر

Табаи гашт ва бархест сад гӯнаи тӯфон

تبه گشت و برخاست صد گونه طوفان

Чу боди мухолифи баромад ки як гул

چو باد مخالف برآمد که یک گل

Талафи гашт ва сад хор азу монад бурҷон

تلف گشت و صد خار ازو ماند برجان

Ки дод эй фалаки охирин теғи кинат

که داد ای فلک آخرین تیغ کینت

Ки пайванд ёрон буридӣ бад-ӣни сон

که پیوند یاران بریدی بدین سان

Ки кард эй сипеҳри ин қадарҳо далерат

که کرد ای سپهر این قدرها دلیرت

Ки кор ба ин мушкилӣ кардӣ осон

که کار به این مشکلی کردی آسان

Чаҳ мақсӯд будат ки як дудмон ро

چه مقصود بودت که یک دودمان را

Чароғи фараҳи киштӣ аз боди ҳурмон

چراغ فرح کشتی از باد حرمان

Задӣ бе маҳали чанг дар ҳабиби умраш

زدی بی‌محل چنگ در حبیب عمرش

Даридӣ зи сангини дилӣ то ба домон

دریدی ز سنگین دلی تا به دامان

Туро аз дил омад ки он тозаи гул ро

تو را از دل آمد که آن تازه گل را

Кунӣ ҳамчуи хошок бо хоки яксон

کنی همچو خاشاک با خاک یکسان

Ту чун кундӣ аз боғи ҷони гулбунӣ ро

تو چون کندی از باغ جان گلبنی را

Ки гули буи гул дошт аз накҳати он

که گل بوی گل داشت از نکهت آن

Ту чун ҷайби ҷон пора кардӣ гулӣ ро

تو چون جیب جان پاره کردی گلی را

Ки меомадаш буии ҷон аз гиребон

که می‌آمدش بوی جان از گریبان

Дарин мотам эй дӯстон давр набӯд

درین ماتم ای دوستان دور نبود

Агар аз дили душманони хезади афғон

اگر از دل دشمنان خیزد افغان

Сазадгар азин ғуссаи бадхоҳи сад раҳ

سزد گر ازین غصهٔ بدخواه صد ره

Газад пушти дасти таассуф ба дандон

گزد پشت دست تاسف به دندان

Чу ӯ буд мақсӯд ва гулзор ҳастӣ

چو او بود مقصود و گلزار هستی

Падарро дарин брки ризндаҳи бустон

پدر را درین برک ریزنده بستان

Чу гулдастае буд он нахли наврас

چو گلدسته‌ای بود آن نخل نورس

Ки аз гулшан ҷонаш оварад даврон

که از گلشن جانش آورد دوران

Ҳамон ба ки аз баҳри таърихи фӯташ

همان به که از بهر تاریخ فوتش

Ба калаки бадоеъи рақам хуш нависон

به کلک بدایع رقم خوش نویسان

Нависанд мақсӯд гулзор ҳастӣ

نویسند مقصود گلزار هستی

Нигоранд гулдастаи гулшани ҷон

نگارند گلدستهٔ گلشن جان