эй дили сухан аз шаҳ Наҷаф кун

ای دل سخن از شه نجف کن

Маддоҳии ғайр бартараф кун

مداحی غیر برطرف کن

Бигушоӣ манқибати забон ро

بگشای منقبت زبان را

Бигзор ҳадиси ин ва он ро

بگذار حدیث این و آن را

То ршҳаҳ эй аз саҳоби ғуфрон

تا رشحه‌ای از سحاب غفران

Шавед зи рахти ғубори исён

شوید ز رخت غبار عصیان

Аз раҳбар худ мабош ғофил

از رهبر خود مباش غافل

Каз баҳри гунаҳи рисӣ ба соҳил

کز بحر گنه رسی به ساحل

Сар на ба раҳи итоат ӯ

سر نه به ره اطاعت او

То бар хурӣ аз шафоат ӯ

تا بر خوری از شفاعت او

Ҷурми ту зи кӯҳ агар чаҳ кам нест

جرم تو ز کوه اگر چه کم نیست

Чун ӯст шафиъи ҳеҷ ғам нест

چون اوست شفیع هیچ غم نیست

Дорам сухании зи кизби орӣ

دارم سخنی ز کذب عاری

Бишинав агар эътиқоди дорӣ

بشنو اگر اعتقاد داری

Рӯзӣ ки фалаки дарин ғами обод

روزی که فلک درین غم آباد

Иқлӣми сухан ба ҳайратӣ дод

اقلیم سخن به حیرتی داد

Аз покии гавҳари он ягона

از پاکی گوهر آن یگانه

Месифт зи табъи хусравона

میسفت ز طبع خسروانه

Дарёи дарё дар лӣ

دریا دریا در لی

Дар манқибати алии олӣ

در منقبت علی عالی

Лекин ба ҳавои нафаси як чанд

لیکن به هوای نفس یک چند

Дар даҳри бисоти айши афканд

در دهر بساط عیش افکند

Дар шухии табъи маъсияти дӯст

در شوخی طبع معصیت دوست

Колояши мардро сабаб ӯст

کالایش مرد را سبب اوست

Гуҳи дайри Муғони мақом будаш

گه دیر مغان مقام بودش

Ки лаъл батон ба ком будаш

که لعل بتان به کام بودش

Бо ин ҳама аз итоби маъбуд

با این همه از عتاب معبود

Эмин ба шафоати алӣ буд

ایمن به شفاعت علی بود

Рӯзӣ ки дарин сарои фонӣ

روزی که درین سرای فانی

Тай кард бисоти зиндагонӣ

طی کرد بساط زندگانی

Рӯзи шуъаро сияҳ шуд аз ғам

روز شعرا سیه شد از غم

Айш ҳама шуд ба дили бмотм

عیش همه شد به دل بماتم

Шаб бар зонуи ҷабини ниҳодам

شب بر زانو جبین نهادم

Бар тавсани фикри зини ниҳодам

بر توسن فکر زین نهادم

Коед магарам ба даст бе ранҷ

کاید مگرم به دست بی‌رنج

Таърихи вафоти ин сухани санҷ

تاریخ وفات این سخن سنج

Бисёр хаёл кардам он шаб

بسیار خیال کردم آن شب

Фикри ма ва сол кардам он шаб

فکر مه و سال کردم آن شب

Дар фикр дигар намонад тобам

در فکر دگر نماند تابم

Таърих нагуфта баради хобам

تاریخ نگفته برد خوابم

Дар воқеа дидамаш пиёда

در واقعه دیدمش پیاده

Наздики рикоби шаҳи ситода

نزدیک رکاب شه ستاده

Шоҳӣ ки ба зот ӯ адолат

شاهی که به ذات او عدالت

Хатмаст чу бар набии рисолат

ختم است چو بر نبی رسالت

Хуршеди ливои осмони Рахш

خورشید لوای آسمان رخش

Иқлӣми ситону мамлакати бахш

اقلیم ستان و مملکت بخش

Таҳмосби шаҳи он сипеҳри тамкин

طهماسب شه آن سپهر تمکین

Каз вай шудаи тозаи пайкари дайн

کز وی شده تازه پیکر دین

Ва он меҳри сипеҳри хусравӣ буд

و آن مهر سپهر خسروی بود

Бо толеъи саъду бахти масъӯд

با طالع سعد و بخت مسعود

Дар сояи чатри подшоҳӣ

در سایهٔ چتر پادشاهی

Ҷавлони даҳ боди пои шоҳӣ

جولان ده باد پای شاهی

Он чатри қариби сад сутун дошт

آن چتر قریب صد ستون داشت

Вусъати з на осмон фузун дошт

وسعت ز نه آسمان فزون داشت

Алқсаҳ ба сӯии мавлавии шоҳ

القصه به سوی مولوی شاه

намекард назари з рӯй икроҳ

می‌کرد نظر ز روی اکراه

Зеро ки зи баси гуноҳу тақсир

زیرا که ز بس گناه و تقصیر

Бар гардан ва даст дошт занҷир

بر گردن و دست داشت زنجیر

Вази пушти сараши савор бисёр

وز پشت سرش سوار بسیار

Бо ӯ ҳама дар мақоми озор

با او همه در مقام آزار

Сад теғу синон бова кашида

صد تیغ و سنان باو کشیده

Дев аз ҳркотши рамида

دیو از حرکاتش رمیده

Ногоҳ шаҳам ба сӯй худ хонд

ناگاه شهم به سوی خود خواند

Вази дарҷи ақиқ гавҳар ифшоанд

وز درج عقیق گوهر افشاند

К-эй гашта чу мӯӣ аз тахайюл

کای گشته چو موی از تخیل

Бгдохтаҳи зи оташи тааммул

بگداخته ز آتش تامل

Бар хезу шафоати алӣ ро

بر خیز و شفاعت علی را

Таърих кун аз барои мулло

تاریخ کن از برای ملا

Кин мӯҷиб растгорӣ ӯст

کاین موجب رستگاری اوست

Таскини даҳ беқарорӣ ӯст

تسکین ده بی‌قراری اوست

Чун дод шҳншаҳи ин бишорат

چون داد شهنشه این بشارت

Гўӣӣ ки з ғайб шуд ишорат

گوئی که ز غیب شد اشارت

Коранд буруни зи банд ӯ ро

کارند برون ز بند او را

Ташриф ва ато диҳанд ӯ ро

تشریف و عطا دهند او را

Он гуҳ бар шаҳ ба расми маъҳуд

آن گه بر شه به رسم معهود

Ташхис ба саҷда амр фармуд

تشخیص به سجدهٔ امر فرمود

Чун саҷда ба хоки пой шаҳ кард

چون سجده به خاک پای شه کرد

Бардошти сари вдъоӣ шаҳ кард

برداشت سر ودعای شه کرد

Ҳам халъати афв дар буриш буд

هم خلعت عفو در برش بود

Ҳам тоҷи наҷот бар сараш буд

هم تاج نجات بر سرش بود

Ман дидаи зи хоб чун кушодам

من دیده ز خواب چون گشادم

Дар фикри ҳисоб ин фитодам

در فکر حساب این فتادم

Дар қавли шаҳу вафоти мулло

در قول شه و وفات ملا

Як сол набӯд зеру боло

یک سال نبود زیر و بالا

Аз баҳри шафоати алии мард

از بهر شفاعت علی مرد

Ҷони ҳам ба шафоати алии барад

جان هم به شفاعت علی برد

Шояд ки хиради хирад ба ҷонӣ

شاید که خرد خرد به جانی

Ин нукта ки гуфта нуктаи доне

این نکته که گفته نکته دانی

Ҷинат ба баҳо намедиҳад дӯст

جنت به بها نمی‌دهد دوست

Аммо ба баҳона шева ӯст

اما به بهانه شیوهٔ اوست

Раҳмат чу кунад баҳонаи ҷўӣӣ

رحمت چو کند بهانه‌جوئی

Кофӣаст зи бандаи як нкўӣӣ

کافیست ز بنده یک نکوئی

Некӯ мислӣ зад он сухани рас

نیکو مثلی زد آن سخن رس

Каз одамӣаст як ҳунари бас

کز آدمی است یک هنر بس

Ёрб ба алӣу тоъат ӯ

یارب به علی و طاعت او

Каз моидаи шафоат ӯ

کز مائدهٔ شفاعت او

Маҳрӯми мсози муҳташам ро

محروم مساز محتشم را

Тақсир макун азуи карам ро

تقصیر مکن ازو کرم را

Кони длшдаҳи ҳам гадоӣ ин кӯаст

کان دلشده هم گدای این کوست

Маддоҳи алӣ ва итрат ӯст

مداح علی و عترت اوست